Werf& Weekly
De wekelijkse, AI-created samenvatting van het belangrijkste Werf& nieuws van de week. Voor recruiters, arbeidsmarktcommunicatiespecialisten en HR-professionals die liever 15 minuten luisteren dan lezen.
Nu afspelen
Over deze aflevering
Transcript
Welkom bij de Werf& Weekly van donderdag 12 november 2026. De podcast voor iedereen die liever luistert dan leest. In deze aflevering bespreken we een paar opvallende artikelen van deze week op werf-en.nl. Onder andere over hoe PostNL zijn recruitment voorspellend maakt, waarom arbeidsmarktdata meer kandidaten opleveren en hoe recruiters zich kunnen wapenen tegen sollicitatiefraude. En natuurlijk bespreken we ook het woord en de campagne van de week.
Afgelopen week verscheen een artikel over PostNL. En om de situatie even te schetsen voor de luisteraar. We zitten nu vlak voor de echt drukke feestdagen, toch?
Ja, dit is voor hen absoluut een toptijd met Black Friday en Sinterklaas in aantocht.
Precies. Ze schalen in deze periode op van 1,2 naar 2,4 miljoen pakketten per dag. Dat is een flinke operatie en daar hoort natuurlijk personeel bij.
En de volumes daarin zijn net zo substantieel.
Op jaarbasis verwerken ze dus zo’n 75.000 sollicitanten. En dat leidt uiteindelijk tot ruim 6.300 aannames, wat.
Echt een flinke stroom mensen is.
Ja, en dan komt het opvallende, want het corporate recruitmentteam dat dit allemaal in goede banen moet leiden, bestaat uit slechts dertien mensen.
Ja, het is een hele kleine bezetting voor zulke aantallen.
Dus om dat voor elkaar te krijgen zetten zij nu volledig in op een AI-first-werkwijze. Als ik dat zo lees, dan klinkt het eigenlijk alsof ze een logistiek sorteercentrum voor mensen hebben gebouwd in plaats van voor pakketjes.
Ja, die analogie gaat best wel goed op. Kijk, je denkt bij een sorteercentrum misschien snel aan een koud proces waar mensen als nummertjes over een lopende band gaan.
Ja, precies.
Maar in de praktijk zien we hier dat de inzet van technologie juist tijd vrijspeelt voor het menselijke aspect. Dat illustreert het artikel ook heel mooi.
Maar hoe doen ze dat dan precies in de praktijk?
Nou, ze gebruiken bijvoorbeeld een AI-agent voor het schrijven van de vacatureteksten. Die zorgt dan dat de tone of voice klopt en dat alle cao-afspraken er goed in staan.
Handig.
Zeker. En diezelfde AI helpt de recruiter ook bij het maken van een plan van aanpak voor een nieuwe vacature. Maar het meest interessante vind ik hun voorspellende model. Dat is gebouwd op hun eigen HR-data.
Oké, en wat voorspelt dat dan?
Het berekent continu hoeveel gekwalificeerde kandidaten er in de pijplijn zitten. En bereikt dat een bepaalde drempelwaarde, dan haalt het systeem de vacature automatisch offline.
Oh wauw! Dus je voorkomt daarmee dat kandidaten solliciteren op iets wat eigenlijk al vervuld is?
Exact. Dat scheelt een hoop administratie en ook frustratie bij de kandidaat.
Ja, want dan heb je ook nog chatbot Charlie, las ik. Snelheid is natuurlijk cruciaal in recruitment tegenwoordig.
Klopt. En hier is de achterliggende techniek van Charlie best belangrijk om even te noemen, want dat verklaart het succes.
Dat was voorheen gewoon zo’n beslisboom, toch?
Ja, zo van toets één voor dit en toets twee voor dat. Het voelt heel stroef, maar Charlie draait nu op een LLM, dus een groot taalmodel via WhatsApp.
Ja, net als de moderne generatieve AI ja.
Daardoor begrijpt de bot de context, praat het veel natuurlijker. Om even terug te komen op jouw sorteercentrumanalogie. Vroeger kostte het plannen van een sollicitatiegesprek gemiddeld vier dagen. Nu is dat via Charlie binnen vier uur geregeld.
Dat is echt een flinke tijdwinst, zeker.
Het systeem denkt ook proactief mee. Woont iemand net te ver weg voor een bepaalde route, dan zoekt het algoritme zelf naar alternatieve vacatures in de buurt.
Dus de conclusie is eigenlijk dat die AI de administratie enorm versnelt, maar daardoor de ervaring voor de kandidaat dus verbetert.
Precies, want je hebt als sollicitant gewoon veel sneller duidelijkheid.
Ja, maar ja, PostNL gebruikt dus die technologie om kandidaten sneller te verwerken. Alleen in veel sectoren heb je die enorme stroom mensen helemaal niet. Dan mag je soms blij zijn als er überhaupt iets binnenkomt.
Dat is in veel markten de realiteit. Ja.
En dan vraag je je hardop af: hoe zorg je er dan voor dat je de juiste mensen bereikt in je campagnes? Een ander artikel van deze week gaat over precies dat onderwerp.
Dat ging over die inzet van externe data, toch?
Klopt. Het gaat over een pilot van het Finse platform Jobilla, samen met Intelligence Group. Zij testten wervingscampagnes met en zonder specifieke doelgroepinzichten afkomstig uit het Giant-dashboard.
En dat leverde interessante resultaten op voor de luisteraar. In drie aparte tests liep het totale aantal kandidaten op van dertig naar 61.
Dat is een stijging van ruim 103%.
Ja, een ruime verdubbeling dus. Het artikel noemt een heel specifiek voorbeeld van een accountancyfunctie in Zeeland. Nou, accountancy is best een lastige klus om mensen voor te vinden.
Zeker buiten de Randstad lijkt me.
Precies. Uit de data bleek dat voor deze groep het salaris de allerbelangrijkste factor is. Dus de belangrijkste drijfveer. Door dat salaris toen veel prominenter in de campagne te zetten, steeg het aantal kandidaten ineens van vier naar dertien.
Oké, wacht even, dat wil ik wel even nuanceren hoor. Want 103% meer kandidaten klinkt heel mooi voor je kwartaalcijfers. Maar leidt dit ook direct tot meer mensen die daadwerkelijk beginnen?
Dat is een hele scherpe en ook terechte vraag.
Ja, want als recruiter heb je niks aan meer respons als het geen aannames zijn, toch?
Nee, klopt. Meer respons is absoluut niet automatisch meer aannames. Deze pilot leidde bijvoorbeeld nog niet direct tot een definitieve hire.
Oh, echt niet.
Nee. Er was bijvoorbeeld wel één perfecte kandidaat gevonden, maar die kreeg uiteindelijk geen ontslag bij de huidige werkgever.
Ah.
Dus het proces loopt niet ineens vlekkeloos door data. Maar de les voor recruiters hier is dat data je wel helpt om veel sneller de juiste psychologische haakjes te vinden. Zeg maar waar je kandidaat op aanslaat.
Je krijgt dus betere en relevantere gesprekken.
Exact.
Maar goed, we zetten dus met slimme data en AI de deuren van de organisatie wijd open voor nieuw talent. Alleen wie de deuren wijd open zet, laat soms ook mensen binnen die kwade bedoelingen hebben.
Ja, dat is de keerzijde van de medaille.
Dat lees je in het artikel over de 24 vormen van sollicitatiefraude, afkomstig van het jaarcongres van de Recruitercode. Ze noemden daar onder andere die Binance-hack.
Ja, die was behoorlijk ingrijpend.
Zeker. Daar is voor $ 6,3 miljard buitgemaakt. En dat begon allemaal met een nepsollicitatie. Dat laat wel de dubbele rol van recruiters zien. Je bent niet alleen de propper die dat talent enthousiast naar binnen moet halen, maar je bent ook de poortwachter van de organisatie.
En dat is een lastige spagaat. Kijk, wat we nu zien is dat fraude er aan beide kanten van de tafel zit. Je hebt kandidaten met nep-cv’s of geautomatiseerde bots. Maar je hebt ook werkgevers, of althans criminelen die zich voordoen als werkgever, die complete ATS-systemen nabouwen.
De sportles waar je je cv uploadt.
Om zo identiteitsgegevens te stelen. Een heel sprekend voorbeeld van het congres kwam van de Kamer van Koophandel. Zij zijn onlangs gestopt met de internationale werving voor IT’ers.
Helemaal gestopt.
Ja, omdat deze groep op afstand gewoon te lastig te screenen is. En ze zagen het risico dat deze mensen chantabel kunnen zijn via familie in het land van herkomst.
Dat is best heftig. Ze noemden in het artikel ook het loverboyprincipe, maar dan in een zakelijke context. Hoe moet ik dat zien?
Informatiemakelaars zoeken dan heel gericht naar medewerkers met een bepaalde kwetsbaarheid. Denk aan schulden, een gokprobleem of eenzaamheid. Ze bouwen dan een band met diegene op om ze onder druk te zetten en zo bedrijfsgevoelige informatie te krijgen.
Jeetje, en kun je je daar als recruiter wel tegen wapenen?
Een hele praktische tip die werd gedeeld: bel altijd de referenties echt na. Veel bedrijven lossen een probleem met een medewerker op via een vaststellingsovereenkomst, een VSO. Maar zo’n VSO staat niet geregistreerd op een verklaring omtrent het gedrag. Een VOG.
O, dus iemand kan een schone VOG hebben, maar toch met fraude zijn weggestuurd.
Precies daarom is dat bellen zo belangrijk.
Om daar nog even wat data aan toe te voegen: het artikel noemt ook cijfers van Jobmatix. Daaruit bleek dat 57% van de ongeldige klikken op online vacatures rechtstreeks uit datacenters komt.
Dat is dus allemaal botverkeer.
Ja, bizar veel. Maar goed, we hebben het nu gehad over mensen die we liever niet binnen de muren hebben. Wat als je kandidaten nou vrijwillig uitnodigt in een gevangenis?
Ja, dat is een mooie overstap.
Nu gaan we naar het blokje Snel nieuws.
Het eerste artikel hierin gaat over DJI, de Dienst Justitiële Inrichtingen. Zij organiseerden het One Day Inside-wervingsevent in De Koepel in Haarlem.
En dat was een behoorlijke beleving, las ik.
Dat kun je wel zeggen. De kandidaten werden opgehaald in een echte cellenbus, moesten door metaaldetectiepoortjes, kregen een best wel intense video te zien en toen viel ineens het Interne Bijstandsteam de zaal binnen.
Dat is even wat anders dan een kopje koffie bij de receptie.
Precies. Wat vonden de kandidaten ervan?
Nou, de cijfers spreken voor zich. Er waren 600 bezoekers en er vonden ter plekke 130 speeddates plaats met recruiters op het wat rustigere skydeck van de gevangenis.
Toch nog ergens rustig praten?
Ja, gelukkig wel. Maar waarom dit werkte is omdat die heel scherp afbakenden voor wie dit was. Ze focusten op functies met grote tekorten, zoals penitentiair inrichtingswerkers. De les voor werkgevers hier is dat zo’n fysieke immersive ervaring direct fungeert als filter.
Omdat je meteen de realiteit ziet.
Precies. Dat doet iets wat een standaard vacaturetekst gewoon nooit kan bereiken.
Het is in ieder geval een hele creatieve manier om je doelgroep te bereiken. En dat is ook hard nodig, want adverteren op de traditionele online netwerken wordt simpelweg steeds prijziger.
Zeker.
Afgelopen week verscheen een artikel over LinkedIn met best wel opvallende cijfers. Het aandeel in B2B-advertentiebudgetten viel in twee jaar tijd terug van 52,7% naar nog maar 9,3%.
Ja, dat klinkt heel dramatisch, maar we moeten hier wel direct het verplichte onderscheid maken. Dit gaat over de algemene B2B-advertenties, dus voor producten en diensten niet specifiek over recruitmentcampagnes.
Oké.
Maar goed, er zit wel degelijk een duidelijke waarschuwing voor werkgevers. LinkedIn is tegenwoordig bijna twaalf keer duurder dan bijvoorbeeld TikTok en de kosten stegen het afgelopen jaar met 30%.
Dat tikt flink aan.
Absoluut. Voor gerichte functies zoals in IT of Finance blijft het platform nog steeds waardevol, omdat je heel specifiek kunt targetten. Maar zoek je brede doelgroepen zoals studenten, de zorg of logistiek? Ja, dan is het simpelweg te duur aan het worden.
En naast de kosten is er nog een ander risico waar het artikel het over heeft. LinkedIn wordt namelijk steeds politieker.
Ja, dat brengt ethische en juridische risico’s mee.
Precies. Ze noemen de casus van het Amsterdamse bedrijf SpeakUp. Die moesten € 45.000 betalen, puur omdat ze een medewerker in de proeftijd hadden ontslagen vanwege politieke posts op zijn LinkedIn-profiel.
En dat is een belangrijke waarschuwing. De conclusie is echt dat het screenen van kandidaten op LinkedIn juridische risico’s met zich meebrengt in het kader van de AVG. Je mag iemand simpelweg niet afrekenen op politieke uitingen.
Nee, we moeten kandidaten dus niet zomaar op hun online profiel of op uiterlijk vertoon beoordelen. En dat brengt ons naadloos bij het volgende onderwerp. En dan sluiten we het snelle nieuws af met het Woord van de week.
Yes.
Het woord deze week is Central Casting. Wat houdt dat in?
De herkomst is best grappig. Het bureau Central Casting werd in duizendnegenhonderdvijfentwintig opgericht in Hollywood, puur om figuranten te regelen voor films.
Oké, logisch. Maar waarom horen we dit in HR?
Omdat het een veelvoorkomende denkfout aanduidt. Het gaat er bij Central Casting om dat iemand eruitziet als het perfecte plaatje, dus de verpakking. In plaats van dat we kijken naar de daadwerkelijke vaardigheden, de inhoud. Donald Trump gebruikt de term bijvoorbeeld veel voor zijn benoemingen.
Als we dit dan terugkoppelen naar recruitment in Nederland, is dit niet gewoon het klassieke halo-effect?
Ja, dat kun je wel zeggen. Dat bevestigt het helemaal. Als we kijken naar onderzoek van het SCP, het Sociaal en Cultureel Planbureau, dan zien we dat aantrekkelijke mensen gewoon 20% meer kans hebben op een uitnodiging.
20%?
Ja. En een andere test wees uit dat een knappe mannelijke kandidaat 73% vaker een positieve reactie krijgt.
Dat is echt niet best, nee.
De conclusie is dus dat Central Casting precies het tegenovergestelde is van skills-based hiring. Je beoordeelt de acteur in plaats van de vakman.
De samenvatting is dus we moeten echt stoppen met zoeken naar dat ene individuele plaatje. Het gaat erom hoe mensen in de praktijk met elkaar werken. En dan is het tijd voor de campagne van de week.
Leuk werk hebben we deze week.
We bespreken de campagne van Amsterdam UMC. De nieuwe campagne heet Samen zijn we groots, bedacht in samenwerking met SteamTalmark, Moving Art en Bluewave. Het is het vervolg op hun vorige campagne Deel van iets groots.
Ja, en de reden waarom ze dat hebben aangepast is heel leerzaam voor andere organisaties.
Wat was de reden dan?
Nou, na interviews met hun eigen 17.000 medewerkers bleek dat de term iets groots te abstract was. Zonder de menselijke context voelde het niet herkenbaar. Daarom hebben ze het nu gekanteld en de collega’s centraal gezet.
Door er samen aan toe te.
Voegen. Precies de les voor andere werkgevers is dat het grootse van je organisatie vaak in hele kleine momenten tussen collega’s zit. Die betrokkenheid en het gevoel dat je echt op elkaar kunt rekenen na een zware dienst. Door je eigen mensen te tonen, maak je een abstracte werkgeversbelofte concreet.
En het wordt tastbaar. Exact. Ik vind dat een mooie gedachte voor de luisteraar om mee af te sluiten. Als je nou vandaag naar je eigen werkenbij-site kijkt, verkoop je dan een abstract ideaal of laat je echt zien wie de mensen zijn met wie een kandidaat op maandagochtend koffie gaat drinken?
Goede vraag.
Dit was weer de Werf& Weekly. Wil je alle achtergronden en cijfers uit deze aflevering rustig nalezen? Je vindt de artikelen direct op werf-en.nl. Bedankt voor het luisteren en graag tot de volgende keer.
Transcript is ingekort • 12 minuten leestijd
Andere afleveringen
Totaal 60 afleveringen
Van AI bij PostNL tot sollicitatiefraude — Werf& Weekly 2026 Week 46
In deze aflevering bespreken we de belangrijkste artikelen en ontwikkelingen van deze week op Werf-en.nl. In ongeveer een…
Speelt nu af
Het vaste contract garandeert geen loyaliteit — Werf& Weekly 2026 Week 47
In deze aflevering bespreken we de belangrijkste artikelen en ontwikkelingen van deze week op Werf-en.nl. In ongeveer een…
Aflevering afspelen
De valkuil van ‘een goed gevoel — Werf& Weekly 2026 Week 45
In deze aflevering bespreken we de belangrijkste artikelen en ontwikkelingen van deze week op Werf-en.nl. In ongeveer een…
Aflevering afspelen
Waarom recruiters AI agents moeten aannemen — Werf& Weekly 2026 Week 44
In deze aflevering bespreken we de belangrijkste artikelen en ontwikkelingen van deze week op Werf-en.nl. In ongeveer een…
Aflevering afspelen
LinkedIn verliest terrein aan Indeed — Werf& Weekly 2026 Week 43
In deze aflevering bespreken we de belangrijkste artikelen en ontwikkelingen van deze week op Werf-en.nl. In ongeveer een…
Aflevering afspelen
LinkedIn wordt zelf een wervingsbureau — Werf& Weekly 2026 Week 42
In deze aflevering bespreken we de belangrijkste artikelen en ontwikkelingen van deze week op Werf-en.nl. In ongeveer een…
Aflevering afspelen
Wat afgewezen toptalent echt kost — Werf& Weekly 2026 Week 41
In deze aflevering bespreken we de belangrijkste artikelen en ontwikkelingen van deze week op Werf-en.nl. In ongeveer een…
Aflevering afspelen