Werf& Weekly
De wekelijkse, AI-created samenvatting van het belangrijkste Werf& nieuws van de week. Voor recruiters, arbeidsmarktcommunicatiespecialisten en HR-professionals die liever 15 minuten luisteren dan lezen.
Nu afspelen
Over deze aflevering
Transcript
Welkom bij de Werf& Weekly van donderdag 19 november 2026. De podcast voor iedereen die liever luistert dan leest. In deze aflevering bespreken we een paar opvallende artikelen van deze week op werf-en.nl.
Ja, een hele mooie selectie weer deze week.
Zeker weten! Onder andere over waarom vaste banen steeds minder vast blijken. Slimme AI-brillen tijdens sollicitaties en de vraag waarom recruitment een grotere rol in de boardroom verdient. En natuurlijk bespreken we ook het woord en de campagne van de week.
Laten we er direct induiken.
Ja, want laten we het eerste artikel erbij pakken. Dat gaat over het vaste contract. Kijk, de ongeschreven regel op de arbeidsmarkt is toch altijd een beetje ja, als je iemand een vast contract geeft, dan koop je daarmee een stukje loyaliteit.
Dat was altijd de theorie, inderdaad.
Precies. Je geeft baanzekerheid, dus iemand blijft langer bij je organisatie. Maar de cijfers die deze week op werf-en.nl stonden, die vertellen een heel ander, eigenlijk best wel verrassend verhaal.
Ja, dat kun je wel zeggen. Het is een verschuiving die echt haaks staat op hoe we daar traditioneel over denken. Er stond een heel uitgebreid artikel over de recente cijfers van de Intelligence Group.
Oké, wat lieten die cijfers precies zien?
Nou, daaruit blijkt dus dat in het eerste kwartaal van 2026 echt een heel groot deel maar liefst 46% van de mensen die een nieuwe baan vonden, direct een vast contract kreeg aangeboden.
Oh wauw! Bijna de helft is ja, direct bij binnenkomst.
Ja, exact. En het Centraal Bureau voor de Statistiek bevestigt die trend ook. Met een stevige stijging naar 5,66 miljoen werknemers met een vaste aanstelling in Nederland. Dus je zou echt zeggen werkgevers delen echt volop zekerheid uit.
Ja, en tot zover klinkt dat best als een logisch gevolg van de aanhoudende krapte op de arbeidsmarkt, toch? Bedrijven vechten om talent, dus ze gooien gewoon hun beste wapen in de strijd.
Klopt. Maar het artikel laat dus heel scherp zien dat deze strategie niet het effect heeft dat werkgevers eigenlijk hopen.
Wacht, dus ze geven wel dat vaste contract, maar mensen blijven niet.
Precies wat de data ons vertellen is dat de gemiddelde diensttijd echt fors aan het dalen is. We komen van een gemiddelde diensttijd van 11,3 jaar in 2021 en dat is nu, vijf jaar later, teruggelopen naar 10,5 jaar.
Dat is best een flinke daling op zo’n grote groep.
En als je dan specifiek kijkt naar de meest loyale groep, zeg maar de werknemers die langer dan tien jaar bij dezelfde werkgever zitten, dan is die groep gekrompen van 44% naar 37%.
Dus mensen hebben veel vaker een vast contract op zak, maar trekken de deur eigenlijk veel sneller weer achter zich dicht.
Ja, dat is exact wat er gebeurt.
Dat is echt een heel opvallende dynamiek. Het is, ja, het is eigenlijk alsof je een jaarabonnement op de sportschool neemt. Het feit dat je die zekerheid van dat abonnement hebt, betekent natuurlijk totaal niet dat je ook daadwerkelijk vaker gaat of langer lid blijft.
Nee. Mooie vergelijking.
Maar hoe verklaren we deze cijfers dan? Want wat is de drijvende kracht hierachter?
Nou, de economische motor hierachter is voornamelijk de Wet arbeidsmarkt in balans. De WAB. Sinds die wet is ingevoerd, is het voor werkgevers financieel gewoon aantrekkelijker om direct een vast contract aan te bieden.
Oh ja, vanwege de premies.
Juist. Je betaalt dan een lagere WW-premie dan bij een flexcontract. Dus het is voor een deel gewoon een kille rekensom. Werkgevers nemen een risico, besparen op de premie en zetten dat contract in als lokaas.
Oké, dus het contract is eigenlijk getransformeerd van een retentiemiddel naar puur een instrument voor recruitment. Maar verklaart dat ook waarom het gemiddelde van die diensttijd landelijk zo hard daalt?
Ja, dat wordt in het artikel heel goed uitgelegd door de econoom van Platform Rode Cijfers. Wat er gebeurt, is dat doordat werkgevers zo makkelijk vaste contracten uitdelen, flexwerkers momenteel veel sneller doorstromen naar vast.
Op die manier.
Ja, en zodra zo’n flexwerker de status van vaste medewerker krijgt, beginnen ze statistisch gezien weer op nul dienstjaren in die categorie. Dus die hele grote groep nieuwkomers trekt het totale gemiddelde domweg naar beneden.
Dat inzicht verandert natuurlijk wel de manier waarop HR naar de markt moet kijken. Want als werkgever hoef je dus niet bang te zijn dat je organisatie helemaal vastroest. Zodra je vaste contracten uitdeelt. Mensen blijven best wel mobiel.
Zeker.
Het betekent wel dat je het behoud van je mensen echt op een andere manier moet organiseren. Het juridische document houdt ze niet meer binnen.
Nee, precies.
Het is tegenwoordig echt een wervingsinstrument. Geen garantie voor loyaliteit.
Exact.
Maar goed, als we het contract dus niet meer kunnen beschouwen als een soort keiharde garantie. Dan rijst ook de vraag of we nog wel kunnen vertrouwen op wat we zien aan de sollicitatietafel. En dat brengt ons bij een ander heel boeiend artikel van deze week. Ah ja.
Het artikel over het sollicitatieproces.
Ja, want als je die mobiele kandidaat eenmaal aan tafel hebt, wil je er wel zeker van zijn dat je echt met diegene spreekt en niet stiekem met een AI-assistent. Dat artikel ging over de opmars van de slimme AI-gluurbril.
Ja, we kijken hier naar een trend die momenteel vooral in de financiële sector van Zuid-Korea echt de alarmbellen doet rinkelen. Het artikel beschrijft hoe banken daar steeds vaker kandidaten betrappen die slimme brillen dragen, zoals bijvoorbeeld de Meta-bril tijdens zware schriftelijke toelatingsexamens.
Wacht even. We hebben het hier dus over kandidaten die een bril dragen met ingebouwde camera en microfoons die je eigenlijk niet ziet.
Precies. Die technologie is inmiddels zo subtiel geïntegreerd dat het bijna niet meer opvalt. En de zorgen zijn stevig. Uit onderzoek blijkt dat 51% van de sollicitanten in Zuid-Korea vreest voor oneerlijkheid door dit soort praktijken.
Ja, logisch. Je voelt je toch benadeeld als je concurrent de antwoorden digitaal krijgt ingefluisterd?
Klopt. En aan de werkgeverskant is er ook veel onrust. Uit datzelfde artikel blijkt dat 67% van de HR-managers vooral bang is voor het uitlekken van bedrijfsgegevens.
Oh ja, want die camera kan natuurlijk tijdens een meeloopdag gewoon de vertrouwelijke informatie van een beeldscherm filmen.
Zeker, dat is een heel reëel risico.
Maar we moeten hier misschien ook een beetje op de rem trappen om paniek te voorkomen. Het artikel gaat echt om specifiek gedocumenteerde gevallen en risico’s. We kunnen natuurlijk niet ineens ervan uitgaan dat elke kandidaat met een bril aan het frauderen is.
Nee, gelukkig niet. Dat zou een hele vervelende situatie opleveren aan de sollicitatietafel.
Precies. Dus hoe reageren werkgevers hier nu concreet op? Hoe passen ze hun processen aan?
Wat je ziet is dat werkgevers hun manier van toetsen echt aan het veranderen zijn. Een mooi voorbeeld in het artikel is de introductie van zogenaamde fit tests.
Oké, en wat houdt dat in?
Dat zijn beoordelingen waarbij er eigenlijk geen eenduidig goed of fout antwoord is. Je krijgt een dilemma voorgelegd. Een AI kan wel feiten oplepelen, maar context en oordeelsvermogen, dat is veel lastiger.
Dus als een algoritme die feitelijke vragen kan beantwoorden, moet je als recruiter gewoon stoppen met vragen naar feiten.
Exact.
Je moet focussen op live debatten en video-interviews. Want ja, als iemand in een live debat steeds een paar seconden stilvalt omdat een oortje het antwoord influistert, dan val je meteen door de mand.
Dat is inderdaad de gedachte. Het proces moet zich aanpassen aan de technologie, niet andersom.
Helder. En als je die lijn doortrekt als technologie dus al dat standaardwerk en die feitenkennis kan overnemen. Wat is dan eigenlijk nog de werkelijke waarde van recruitment?
Ja, dat is een hele goede.
Vraag en dat sluit perfect aan bij een recent interviewartikel met Arjan Elbers dat deze week op de site verscheen.
Zeker. Arjan Elbers stelt daarin heel duidelijk dat AI heel veel taken kan en zal overnemen, maar niet de essentie van recruitment.
En hoe definieert hij die essentie dan?
Hij benadrukt eigenlijk zijn belangrijkste stelling en dat is: talent is het vertrekpunt, niet de sluitpost van een organisatie.
Terwijl het in de praktijk vaak andersom voelt. Toch? Bedrijven bedenken de strategie en denken pas later Oh, we hebben ook nog mensen nodig om dit uit te voeren.
Precies dat. En daarom vindt Elbers dat recruitment een volwaardige plek in de boardroom verdient. Hij noemt in de podcast het voorbeeld van Janine Vos, die dat heel succesvol bij Rabobank heeft gedaan. Talent moet meewegen in elke grote zakelijke beslissing.
Klinkt logisch, maar wat me in dat artikel ook heel erg opviel, was zijn visie op het onderwijs en de tekorten op de arbeidsmarkt. Hij had een best wel opvallende oplossing voor de zorg, toch?
Ja, dat was een heel sterk punt. Hij stelt voor om gepensioneerde vakmensen actief terug te halen naar de werkvloer.
Maar de zorg is toch al zo zwaar? Waarom zouden ouderen dat nog trekken?
Omdat hij ze niet wil terughalen om reguliere roosters te vullen. Ze moeten puur worden ingezet als leermeesters voor mbo’ers.
Ah, dat is slim.
Ja, want dit ontlast de huidige medewerkers die het al zo druk hebben. En je behoudt decennia aan kennis voor de nieuwe generatie.
Dus je benut puur hun ervaring voor begeleiding zonder die hoge werkdruk. Mooi. En hij stipt in dat interview ook nog iets anders aan. Iets waar veel recruiters zich denk ik schuldig aan maken. Hij was nogal wars van de persoonlijke klik als selectiecriterium.
Ja, hij maakte daar echt korte metten mee. Het gevaar van die persoonlijke klik is dat je uiteindelijk onbewust op zoek gaat naar een kloon van jezelf. Iemand die dezelfde humor heeft of uit dezelfde regio komt.
Terwijl je eigenlijk iemand met de juiste ontbrekende kwaliteiten zoekt voor je team.
Precies. Je zoekt een collega, geen nieuwe beste vriend.
Duidelijk. Nu gaan we naar het blokje snel nieuws.
Laten we dat doen.
Want we lazen een heel interessant artikel van Jet Bouwman. Werkgevers investeren echt forse budgetten in wervingscampagnes, maar ze laten hun eigen CEO vaak volledig onbenut.
Ja, haar analyse is best confronterend. Van de honderd grootste Nederlandse CEO’s dragen slechts 26 de missie van hun bedrijf actief uit op LinkedIn.
Dat is eigenlijk best weinig.
Zeker, ze missen daarmee een enorme kans, want een actieve leider draagt heel sterk bij aan de employer branding. Ze noemden in het artikel Pieter Zwart van Coolblue en Oos Kesbeke als positieve uitzonderingen.
Kesbeke van de augurken.
Klopt. Zij tonen echt hun bedrijfscultuur en hun eigen leiderschapsstijl. Dat werkt heel wervend.
Logisch ook. Als kandidaat sluit je je liever aan bij een leider met een helder verhaal dan bij een anoniem merk. En als de directie zich moet ontwikkelen op dat vlak, dan kan HR zelf natuurlijk niet achterblijven. Dat lazen we in het artikel van Wim van den Nobelen.
Inderdaad. In zijn rubriek Wim op woensdag schreef hij een scherp betoog over ontwikkeling binnen HR zelf.
Wat was zijn belangrijkste kritiek?
Nou, hij stelt dat HR altijd flexibiliteit eist van kandidaten, maar zelf vaak heel logge procedures in stand houdt. Denk aan processen met drie verplichte gesprekken en assessments. En ze verschuilen zich dan achter het feit dat ze nou eenmaal ervaring hebben. Of ze vinden het wel stoer om een beetje oldschool te zijn.
Ja, ik vond zijn scherpste punt uit dat stuk wel de quote: ‘Ook je onderbuik mag best eens op functioneringsgesprek.’ We moeten anno nu gewoon kunnen uitleggen waarom een selectieproces werkt, in plaats van maar op ons gevoel te varen.
Exact. En Wim waarschuwt ook: stilte van kandidaten die afhaken in zo’n traag proces betekent niet dat ze tevreden zijn. Ze vertrekken gewoon.
En dan sluiten we het snelle nieuws af met het woord van de week.
Benieuwd of je deze kende?
Ja, want ik kwam in een artikel deze week de term LER tegen. Wat wordt daar nu weer mee bedoeld?
Het staat voor Learning and Employment Record.
Oké, en wat is dat precies?
Je kunt het zien als een digitaal levenslang dossier. Het bevat al je vaardigheden, diploma’s en ervaringen.
Maar wacht, wat is dan het wezenlijke verschil met gewoon een cv of een LinkedIn-profiel? Dat is toch ook een overzicht van je vaardigheden?
Het grote verschil zit in de verificatie. Een standaard of een AI-gegenereerd cv bevat alleen beweringen van de kandidaat zelf. Ik kan beweren dat ik een bepaalde skill heb, maar bewijs het maar eens.
Ja precies.
Een LER bevat vaardigheden die officieel geverifieerd zijn door opleiders of voormalige werkgevers. Dit gebeurt bijvoorbeeld via een skillswallet of de aankomende Digital Identity Wallet in 2026.
Dus in plaats van dat ik moet geloven wat er op een papiertje staat, heb ik een waterdicht digitaal bewijs. Waarom is dit juist nu zo relevant?
Omdat recruiters overspoeld worden met sollicitaties die deels door AI zijn geschreven. Het wordt steeds moeilijker om door die perfect geformuleerde cv’s heen het echte onderscheid tussen kandidaten te zien. Dit systeem brengt de waarheid terug.
Helder. En dan is het tijd voor de campagne van de week.
Een hele sterke deze week.
Ja, we bespreken het artikel over de nieuwe brandfilm van uitzendbureau Carrière. De film heet De kracht van een A-speler. Wat is de kern van hun boodschap?
De film laat heel mooi zien dat diploma’s of aangeboren talent eigenlijk niet doorslaggevend zijn. Want de kern van een A-speler zit in de attitude attitude.
Zoals in de welbekende kreet Hire for attitude, train for skills.
Precies. Het gaat om fundamentele dingen. Verantwoordelijkheid durven nemen, doorzetten als het tegenzit en gewoon je afspraken nakomen.
Maar goed, heel veel bedrijven roepen zoiets op hun werkenbij-site toch? Wat maakt deze campagne anders?
Carrière maakt het echt hard met interne cijfers. Ze laten in het artikel zien dat de helft van hun 500 eigen interne medewerkers ooit zelf als flexkracht via hun bureau is begonnen.
Kijk, dat is wel indrukwekkend. Ze zeggen dus niet alleen dat ze naar attitude kijken. Ze pasten het ook echt toe door hun eigen flexkrachten intern de kans te geven zich op te werken.
Inderdaad, hun bedrijfscultuur van niet lullen maar poetsen wordt in de praktijk gebracht. En dat is een hele mooie les voor andere werkgevers.
Welke les is dat?
Laat je cultuur zien in feiten, niet alleen in slogans. Als je claimt dat attitude belangrijker is dan een papiertje, laat dan in je campagne zien hoeveel mensen er zonder dat papiertje bij jou zijn doorgegroeid.
Ja, ijzersterk. Als we dat allemaal samen pakken, zie je toch een duidelijke verschuiving deze week. Het vaste contract geeft geen zekerheid meer over loyaliteit. Slimme brillen forceren ons om anders te interviewen. En met dat leerdossier worden onze vaardigheden straks digitaal vastgelegd. Als AI straks de feiten checkt en het cv schrijft, blijft misschien inderdaad alleen nog maar over wat Carrière zegt: de test van onze persoonlijkheid en onze attitude.
Iets om over na te blijven denken. Dit was weer de Werf& Weekly. Wil je alle achtergronden en cijfers uit deze aflevering rustig nalezen? Je vindt de artikelen direct op werf-en.nl. Bedankt voor het luisteren en graag tot de volgende keer.
Transcript is ingekort • 13 minuten leestijd
Andere afleveringen
Totaal 60 afleveringen
Het vaste contract garandeert geen loyaliteit — Werf& Weekly 2026 Week 47
In deze aflevering bespreken we de belangrijkste artikelen en ontwikkelingen van deze week op Werf-en.nl. In ongeveer een…
Speelt nu af
Van AI bij PostNL tot sollicitatiefraude — Werf& Weekly 2026 Week 46
In deze aflevering bespreken we de belangrijkste artikelen en ontwikkelingen van deze week op Werf-en.nl. In ongeveer een…
Aflevering afspelen
De valkuil van ‘een goed gevoel — Werf& Weekly 2026 Week 45
In deze aflevering bespreken we de belangrijkste artikelen en ontwikkelingen van deze week op Werf-en.nl. In ongeveer een…
Aflevering afspelen
Waarom recruiters AI agents moeten aannemen — Werf& Weekly 2026 Week 44
In deze aflevering bespreken we de belangrijkste artikelen en ontwikkelingen van deze week op Werf-en.nl. In ongeveer een…
Aflevering afspelen
LinkedIn verliest terrein aan Indeed — Werf& Weekly 2026 Week 43
In deze aflevering bespreken we de belangrijkste artikelen en ontwikkelingen van deze week op Werf-en.nl. In ongeveer een…
Aflevering afspelen
LinkedIn wordt zelf een wervingsbureau — Werf& Weekly 2026 Week 42
In deze aflevering bespreken we de belangrijkste artikelen en ontwikkelingen van deze week op Werf-en.nl. In ongeveer een…
Aflevering afspelen
Wat afgewezen toptalent echt kost — Werf& Weekly 2026 Week 41
In deze aflevering bespreken we de belangrijkste artikelen en ontwikkelingen van deze week op Werf-en.nl. In ongeveer een…
Aflevering afspelen