Werf& Weekly

De wekelijkse, AI-created samenvatting van het belangrijkste Werf& nieuws van de week. Voor recruiters, arbeidsmarktcommunicatiespecialisten en HR-professionals die liever 15 minuten luisteren dan lezen.

Nu afspelen

De valkuil van ‘een goed gevoel — Werf& Weekly 2026 Week 45 5 november 2026 14 min 12 sec

Over deze aflevering

In deze aflevering bespreken we de belangrijkste artikelen en ontwikkelingen van deze week op Werf-en.nl. In ongeveer een kwartier praten we je bij over nieuws, trends en opvallende inzichten uit de wereld van recruitment, arbeidsmarkt en employer branding.

Transcript

Welkom bij de Werf& Weekly van donderdag 5 november 2026. De podcast voor iedereen die liever luistert dan leest. In deze aflevering bespreken we een paar opvallende artikelen van deze week op werf-en.nl. Onder andere over waarom gestructureerde sollicitatiegesprekken nog altijd zeldzaam zijn. Hoe Boskalis arbeidsmarktdata inzet en waarom skillsgericht werven in de praktijk achterblijft. En natuurlijk bespreken we ook het woord en de campagne van de week.

Laten we meteen beginnen met een opvallend artikel dat afgelopen week verscheen over de effectiviteit van sollicitatiegesprekken.

Ja, een heel sterk stuk met inzichten die we eigenlijk wel kennen, maar structureel negeren?

Zeker. Kijk, stel je voor. Je stapt in voor je rijexamen. En die examinator naast je zegt vrolijk nou, we zien wel even welke route we rijden vandaag. En die richtingaanwijzer? Boeien. We gaan vandaag vooral kijken of we dezelfde muzieksmaak hebben. Dat is toch onacceptabel?

Ja, dat zou je als kandidaat echt niet pikken.

Precies. Zonder vaste route en regels krijg je dat rijbewijs omdat je een aardige gozer bent, niet omdat je veilig kunt inparkeren.

Nee. Exact. En dat is een scherpe analogie, want dit is helaas wel hoe de overgrote meerderheid van de bedrijven nu nieuw personeel aanneemt. Dat artikel noemt cijfers van Tilburg University en die zijn echt ontnuchterend. Slechts 6% van de organisaties voert volledig gestructureerde gesprekken.

Wacht 6%? Ja. Dat betekent dat 94% het maar een beetje op gevoel doet.

Precies. Ja. En de reden daarvoor is misschien nog wel opvallender

69%

van de managers en recruiters geeft aan dat ze simpelweg zelf de regie willen houden over het gesprek.

O, die vertrouwen heilig op hun eigen mensenkennis, zeg maar.

Ja, ze willen dat gewoon zelf bepalen. En het gaat zelfs zo ver dat in 42% van de gevallen de vragen pas bedacht worden op het moment dat de kandidaat al fysiek aan tafel zit.

Het is toch ongelooflijk. We weten inmiddels toch wel dat dat onderbuikgevoel een slechte raadgever is? Is het de angst dat een gesprek anders te kil of robotisch wordt?

Dat is wel de veelgehoorde vrees, ja. Maar dat is echt een misverstand. Een gestructureerd gesprek biedt juist een veilig, objectief kader voor een heel menselijk gesprek. Kijk, in het artikel verwijzen ze naar het bekende onderzoek van Sackett en Lievens.

Ah ja, dat is een begrip in ons vakgebied.

Zeker, ja. Zij laten overtuigend zien dat het gestructureerde interview de allerhoogste voorspellende waarde heeft, zelfs meer dan kostbare assessments of intelligentietests.

Wacht even. Dus een goed gestructureerd gesprek voorspelt gewoon beter of iemand een goede werknemer wordt dan een duur urenlang assessment.

Echt waar? Ja. En toch investeren werkgevers liever in die dure assessments en houden ze vast aan hun intuïtieve gesprekjes. Terwijl, en dat berekent recruitmentexpert John Sullivan in datzelfde artikel, die ongestructureerde gesprekken leiden tot bijna 50% mishires.

50%. Ja, maar dat kun je net zo goed een muntje opgooien.

Precies. Je zit er in de helft van de gevallen gewoon naast, met alle frustraties en kosten van dien.

Maar hoe voorkom je dat dan precies? Want alleen braaf dezelfde vragen stellen is niet genoeg, toch?

Nee. Klopt. Een echt gestructureerd gesprek rust op drie pijlers één. Je stelt je vragen vooraf op. Puur gebaseerd op het functieprofiel. Twee. Iedereen die op gesprek komt, krijgt exact dezelfde kernvragen.

Oké, dat klinkt logisch. En de derde pijler.

Pijler drie. En daar gaat het in de praktijk vaak fout. Je gebruikt een objectieve scorecard om de antwoorden direct te beoordelen.

Direct tijdens het gesprek. Kan ik dat niet gewoon aan het eind van de dag even opschrijven?

Beter van niet, nee. Dan krijg je namelijk te maken met het halo-effect.

O, dat je brein de antwoorden onbewust mooier maakt.

Precies. Je past in je hoofd de antwoorden aan bij de kandidaat die je stiekem het meest sympathiek vond. Door direct te scoren, dwing je jezelf om puur naar de inhoud van het antwoord te kijken.

Dat is eigenlijk een hele simpele hack voor je eigen brein. Maar hoe doorbreek je de weerstand bij managers? Die weet je wel, echt heilig geloven in hun eigen oordeel.

Het advies van Sullivan is heel pragmatisch. Begin klein. Je moet vooral de groepsdruk actief managen.

Hoe bedoel je dat? Groepsdruk in een sollicitatie?

Nou, stel dat je met de manager in een gesprek zit. Als de manager na afloop bij de koffieautomaat direct roept: ‘Nou, dat is onze man toch?’ Dan bevriest hij iedereen. Andere aanwezigen durven dan hun kritiek niet meer te delen.

Je durft de baas niet meer tegen te spreken.

Exact. Dus de beste eerste stap is: laat de manager pas helemaal aan het einde van de nabespreking zijn of haar mening delen. Laat eerst de anderen hun scores benoemen. Dat geeft een veel zuiverder beeld.

Heel sterk advies. Waar we bij sollicitaties dat onderbuikgevoel dus dringend moeten uitschakelen, zien we in een ander artikel van deze week. Dat bedrijven dat gevoel inmiddels ook aan de voorkant loslaten bij het zoeken naar talent. Dat artikel gaat over Boskalis?

Ja, een prachtig praktijkvoorbeeld is dat.

Zij maken echt de overstap naar werven op basis van harde arbeidsmarktdata toch?

Zeker. Kijk, Boskalis is een wereldspeler met zo’n 11.000 medewerkers en ze opereren in een markt waar technisch en maritiem talent ontzettend schaars is. Tot voor kort deden ze veel op gevoel.

Maar de markt is daar nu simpelweg te complex voor geworden.

Inderdaad. Daarom stappen ze nu fundamenteel over op data.

Maar laat ik toch even de advocaat van de duivel spelen: wordt het hele proces niet heel kil en mechanisch als een dashboard alles dicteert? Verlies je zo niet de menselijke maat?

Dat zou je denken, maar de praktijk bij Boskalis laat het tegenovergestelde zien. Data elimineert het gesprek niet, het schept juist ruimte voor een realistisch gesprek.

Oké, en hoe werkt dat dan in de dagelijkse praktijk van de recruiter?

Nou, een manager komt vaak naar je toe met een onmogelijke wensenlijst. Het bekende schaap met de vijf poten.

Ja, tien jaar ervaring bereid om te reizen en natuurlijk vloeiend Spaans spreken.

Precies. Vroeger verzandde dat steevast in een eindeloze welles-nietesdiscussie. Maar nu typt de recruiter die exacte eis in het dashboard. En die toont keihard dat er in heel Nederland misschien twintig mensen aan alle eisen voldoen.

Wow! Dan sla je die discussie dus meteen plat met keiharde feiten.

Ja, je haalt de emotie eruit. Het brengt rust en realisme in de samenwerking. En diezelfde data voedt inmiddels ook hun employer branding. Ze werken daarvoor samen met bureau SteamTalmark dus.

De data bepaalt ook hoe ze zich als werkgever presenteren. Precies.

Ze gebruiken de data als een factchecker voor hun campagnes. Als uit het dashboard blijkt dat een bepaalde doelgroep pensioenopbouw veel belangrijker vindt dan een leaseauto, dan zetten ze die voorwaarden letterlijk bovenaan de vacature. Heel slim ja.

Je sluit perfect aan op de behoefte. Boskalis zoekt dus heel specifiek profielen op basis van data. Maar wat als we dat traditionele profiel, het bekende cv, nu helemaal loslaten? Dat lees je in het artikel over skillsgericht werven.

Ja, in theorie klinkt dat prachtig, maar de praktijk zeker.

Ik las de inzichten van dat recente Skillspaspoort-event in de Westergasfabriek. Duncan Stutterheim van ID&T stond daar op het podium en vertelde doodleuk dat hij nog nooit naar een cv heeft gekeken.

Nee, hij kijkt puur naar affiniteit en naar nieuwsgierigheid. Dat werd daar echt benoemd als de ontbrekende skill in de huidige arbeidsmarkt.

Inderdaad, het voelt een beetje alsof, zeg maar traditioneel werven lijkt op het zoeken naar een kant-en-klaar huis. Terwijl skillsgericht werven betekent dat je kijkt of een kandidaat de juiste stenen en cement heeft om dat huis samen te bouwen.

Dat is een hele rake vergelijking. En weet je, op zo’n evenement staat de hele zaal dan roerend eens te knikken bij dat idee.

Iedereen klapt. Maar dan wordt het maandagochtend op kantoor.

Precies. Dan durven veel werkgevers het toch niet aan en vallen ze direct weer terug op de schijnveiligheid van het cv.

Terwijl Defensie het bijvoorbeeld wel doet, toch?

Ja, Defensie is een van de zeldzame grote pioniers die dit op schaal probeert. En ook het bedrijf Echt won onlangs de Skills Award voor hun aanpak. Dus het kan absoluut.

Waarom blijft de brede praktijk dan toch zo ver achter? Wat is de echte blokkade?

Het ontbreekt ons aan een algemeen geaccepteerde concrete skillstaal. Zonder heldere taal om vaardigheden objectief te duiden, praat je continu langs elkaar heen.

Dus als de kandidaat in zijn profiel leiderschap zet, bedoelt hij dat hij aanvoerder was van het voetbalteam, terwijl het recruitmentsysteem zoekt naar iemand die een miljoenenbudget heeft beheerd.

Exact. En zolang die gedeelde taal ontbreekt, vinden vraag en aanbod elkaar niet. Daardoor blijft er nog altijd ontzettend veel onbenut talent langs de zijlijn staan.

Nu gaan we naar het blokje snel nieuws.

Over drempels verlagen en onbenut talent gesproken. Een simpel gesprek kan al een wereld van verschil maken, zo bleek deze week weer.

Zeker. Maar als we naar de cijfers van de Nationale Werkbezoekdag kijken, georganiseerd door JobOn, dan stemt dat toch wel tot nadenken.

Vertel. Het aantal deelnemende werkgevers loopt stevig terug, las ik.

Klopt. Waar er in 2024 nog 338 bedrijven hun deuren openden, waren dat er dit jaar nog maar 140.

Slechts 140.

Ja.

Dat is echt een forse daling. En vorig jaar kregen dus 249 gemotiveerde kandidaten niet eens een kop koffie.

Nee, er waren in hun regio gewoon geen werkgevers beschikbaar. De directeur van JobOn verwoordde dat heel treffend. Dit is geen personeelstekort, maar een aandachtstekort.

Oef, dat is raak. Terwijl werkgevers in de markt continu steen en been klagen over krapte.

Precies. En let op de potentie: van de werkgevers die wel meededen, sprak 25% direct geschikte kandidaten voor hun openstaande vacatures.

Dat is één op de vier. Ja.

Recruiters gooien er enorme campagnebudgetten tegenaan, maar laten dit soort kansen om kosteloos lokaal talent in de ogen te kijken gewoon lopen. En dat is vooral voor de oudere doelgroep zonde, want de gemiddelde leeftijd op die dag is 51 jaar.

Dat is jammer, ja. Werkgevers ontmoeten kandidaten blijkbaar liever niet meer fysiek, maar zoeken ze op de bekende digitale platforms. Maar die cijfers vertellen ook niet altijd het eerlijke verhaal. Zoals met LinkedIn.

Nee, LinkedIn claimt in Nederland maar liefst 13 miljoen leden te hebben.

En we weten dat platforms zoals LinkedIn of Indeed graag indrukwekkende getallen noemen. Maar volgens het CBS zijn er maar 9,8 miljoen werkenden in Nederland. Hoe kan LinkedIn dan in vredesnaam 13 miljoen leden te hebben?

Nou, dat krijg je als je simpelweg elk aangemaakte account meetelt, inclusief inactieve profielen, mensen met dubbele accounts en gepensioneerden.

Dus als ik tien jaar geleden een account aanmaakte en daarna mijn wachtwoord vergat.

Dan tel je gewoon nog steeds vrolijk mee in hun statistieken. En Microsoft, het moederbedrijf, deelt de omzetcijfers van LinkedIn niet eens meer apart. Maar we weten wel wat de echte actieve cijfers zijn dankzij de Digital Services Act.

Die nieuwe Europese wetgeving dwingt natuurlijk tot transparantie.

Precies. En uit die verplichte rapportages blijkt dat er maandelijks slechts 5,4 miljoen actieve gebruikers zijn in Nederland.

5,4. Dat is echt minder dan de helft van die geclaimde 13 miljoen.

Zeker de harde les voor recruiters is dus staar je niet blind op die dashboards met indrukwekkende totaalcijfers. De vijver met daadwerkelijk actieve, bereikbare kandidaten is aanzienlijk kleiner dan ze je willen doen geloven.

En dan sluiten we het snelle nieuws af met het woord van de week.

Ja, en dat is een mondvol. LOLFF.

LOLFF. Ja, de lump of labour fallacy fallacy. Leg dat eens stap voor stap uit.

Het artikel baseert zich op econoom Daniel Susskind. We moeten eerst even terug naar de oorspronkelijke lump of labour fallacy. Dat is de klassieke denkfout dat er in een economie een vaste hoeveelheid werk is.

Dus dat technologie ons werk overbodig maakt en er niks nieuws voor in de plaats komt.

Precies. Terwijl de geschiedenis ons leert dat er door efficiëntie juist altijd weer nieuwe industrieën en taken ontstaan.

Dus met de opkomst van de AI hoeven we ons eigenlijk geen zorgen te maken. Het reguleert zichzelf.

Nou, daar zit dus precies de nieuwe denkfout: de LOLFF. Want we nemen nu klakkeloos aan dat dat nieuwe werk weer door mensen gedaan gaat worden.

O, wacht even. Maar zelflerende AI kan die onvoorziene nieuwe taken natuurlijk ook overnemen.

Exact. Dat is de kern. Wijs je die nieuwe taken straks automatisch weer toe aan een cohort menselijke medewerkers? Of plan je nu al in dat ook die taken door een algoritme gedaan kunnen worden?

Het dwingt je echt om fundamenteel anders naar je strategische personeelsplanning te kijken.

Zeker weten.

En dan is het tijd voor de campagne van de week.

Ja, we gaan van abstracte theorie naar heel fysiek werk in het heden. Een opvallende employer branding-campagne van Schiphol Group.

Gemaakt samen met bureau Kaliber. De slogan luidt: ‘Wij doen alles… behalve vliegen.’ En wat visueel enorm opvalt is dat alles wat ze niet doen letterlijk geblurd is in de beelden.

Ja, dat is een fantastisch staaltje perceptiemanagement. Kijk, mensen denken bij werk op Schiphol direct aan vliegen en zware koffers sjouwen.

Terwijl Schiphol Group zelf juist hoogopgeleide mensen zoekt voor cybersecurity, projectmanagement en complexe infrastructuur.

Precies. Ze investeren de komende jaren zo’n € 6 miljard in die vernieuwing. Daarvoor moeten ze structureel 800 tot 1000 vacatures per jaar vervullen.

En als al die briljante techneuten denken dat ze op de luchthaven koffers moeten inladen, dan solliciteren ze natuurlijk niet.

Nee, exact door die vliegtuigen en dat vliegen bewust weg te blurren in de campagne, filteren ze de ruis weg en trekken ze de aandacht naar de infrastructuur eromheen.

Het is echt een slimme les voor andere werkgevers. Als er een hardnekkig misverstand over je bedrijf bestaat, praat er dan niet met mooie woorden omheen. Benoem het direct of blur het in dit geval gewoon letterlijk weg.

Helemaal mee eens. Het uitsluiten van verkeerde aannames bij je doelgroep is minstens zo belangrijk als het zenden van je eigen kernboodschap.

Voordat we afsluiten. Bedenk na deze gesprekken eens het volgende. We begonnen met de noodzaak om onszelf te bevrijden van vooroordelen via gestructureerde gesprekken en dashboards. En we eindigden met de realisatie dat AI straks mogelijk zelfs de nieuwe, onvoorziene taken van ons overneemt.

Ja, technologie streeft ons op heel veel vlakken voorbij.

Precies. Als dat zo is, is jouw ultieme skill over vijf jaar dan nog wel je technische vakkennis? Of puur het vermogen om menselijk te blijven in een geautomatiseerde wereld? Iets om over na te denken.

Een hele mooie gedachte om mee af te sluiten.

Dit was weer de Werf& Weekly. Wil je alle achtergronden en cijfers uit deze aflevering rustig nalezen? Je vindt de artikelen direct op werf-en.nl. Bedankt voor het luisteren en graag tot de volgende keer.

Transcript is ingekort • 12 minuten leestijd

Andere afleveringen

Totaal 60 afleveringen

De valkuil van ‘een goed gevoel — Werf& Weekly 2026 Week 45

De valkuil van ‘een goed gevoel — Werf& Weekly 2026 Week 45

In deze aflevering bespreken we de belangrijkste artikelen en ontwikkelingen van deze week op Werf-en.nl. In ongeveer een…

Speelt nu af
Het vaste contract garandeert geen loyaliteit — Werf& Weekly 2026 Week 47

Het vaste contract garandeert geen loyaliteit — Werf& Weekly 2026 Week 47

In deze aflevering bespreken we de belangrijkste artikelen en ontwikkelingen van deze week op Werf-en.nl. In ongeveer een…

Aflevering afspelen
Van AI bij PostNL tot sollicitatiefraude — Werf& Weekly 2026 Week 46

Van AI bij PostNL tot sollicitatiefraude — Werf& Weekly 2026 Week 46

In deze aflevering bespreken we de belangrijkste artikelen en ontwikkelingen van deze week op Werf-en.nl. In ongeveer een…

Aflevering afspelen
Waarom recruiters AI agents moeten aannemen — Werf& Weekly 2026 Week 44

Waarom recruiters AI agents moeten aannemen — Werf& Weekly 2026 Week 44

In deze aflevering bespreken we de belangrijkste artikelen en ontwikkelingen van deze week op Werf-en.nl. In ongeveer een…

Aflevering afspelen
LinkedIn verliest terrein aan Indeed — Werf& Weekly 2026 Week 43

LinkedIn verliest terrein aan Indeed — Werf& Weekly 2026 Week 43

In deze aflevering bespreken we de belangrijkste artikelen en ontwikkelingen van deze week op Werf-en.nl. In ongeveer een…

Aflevering afspelen
LinkedIn wordt zelf een wervingsbureau — Werf& Weekly 2026 Week 42

LinkedIn wordt zelf een wervingsbureau — Werf& Weekly 2026 Week 42

In deze aflevering bespreken we de belangrijkste artikelen en ontwikkelingen van deze week op Werf-en.nl. In ongeveer een…

Aflevering afspelen
Wat afgewezen toptalent echt kost — Werf& Weekly 2026 Week 41

Wat afgewezen toptalent echt kost — Werf& Weekly 2026 Week 41

In deze aflevering bespreken we de belangrijkste artikelen en ontwikkelingen van deze week op Werf-en.nl. In ongeveer een…

Aflevering afspelen