Ik was vroeger geen ijverige leerling. Het grootste deel van mijn tijd zat ik me te vervelen. Ik keek veel naar buiten. Daar wilde ik zijn. Spelen. Voetballen. Geinen. Huiswerk was een last. Toetsen vond ik overbodig. Eerlijk gezegd vind ik dat nog steeds wel een beetje.
Ik keek veel naar buiten. Daar wilde ik zijn. Spelen. Voetballen. Geinen.
Als ik wist dat ik een 6 kon halen, was dat toereikend. Meer was leuk, maar moest geen extra tijd kosten. Dat ging me eigenlijk prima af. Ik hobbelde door de middelbare school. Weliswaar ging ik van het vwo naar de havo, maar dat deerde me niet veel. Ik zag mezelf toch niet naar de universiteit gaan. De eerste drie jaren verliepen soepel. Op de gewenste momenten even pieken en ik mocht door. Helaas zorgt dat minimaliseren van het opdoen van kennis dat je beetje bij beetje een grote achterstand opbouwt. Zo groot dat, als het moeilijker wordt, het gat ineens te groot is om te overbruggen met enkele dagen hard leren. De vierde mocht ik dus nog een keer doen. En alsof dat niet genoeg was, het jaar daarna nog een keer. Dat vond school geen goed plan, dus ging mijn carrière verder op de mavo.
Lees dit artikel volledig
Word lid van Werf& voor onbeperkte toegang tot alle artikelen, onderzoeken en exclusieve inzichten over de arbeidsmarkt.
Geen verplichtingen Opzegbaar per direct Veilig betalen