Je kent ze wel: mensen die na elke mislukte aanname roepen: ‘Ik zei het toch. Je had naar mij moeten luisteren. Ik had al zo’n voorgevoel.’ Opvallend genoeg zijn dat vaak ook precies de mensen die tijdens het gesprek hun mond houden. Wat wij mensenkennis noemen, is meestal geen inzicht. Het is projectie. We plakken onze eigen ervaringen, angsten en verlangens op anderen en noemen dat vervolgens een scherpe inschatting.
Wat wij mensenkennis noemen, is meestal geen inzicht, maar projectie.
Die nieuwe collega die weinig zegt in vergaderingen? ‘Die zal wel onzeker zijn.’ Misschien. Maar misschien is hij of zij ook wel gewoon introvert. Of nieuw. Of slim genoeg om eerst te kijken voor hij iets zegt. Maar jij besloot meteen dat zijn stilte iets betekende wat jij erin herkende. En dat zegt meestal meer over jou dan over hem. Die vriendin die een cadeautje geeft en bij wie jij direct denkt: ‘Die wil vast iets van me.’ Misschien. Maar misschien ben jíj het eerder die zelf nooit iets geeft zonder bijbedoeling.
Lees dit artikel volledig
Word lid van Werf& voor onbeperkte toegang tot alle artikelen, onderzoeken en exclusieve inzichten over de arbeidsmarkt.
Geen verplichtingen Opzegbaar per direct Veilig betalen