Woord van de week: het bandbreedtecontract. Wat wordt daar nu weer mee bedoeld?
Het nulurencontract? Dat heeft zijn langste tijd gehad. Vanaf 2028 moet het merendeel van de oproepkrachten een bandbreedtecontract krijgen. Wat houdt dat in, waarom zijn de zorg en horeca er niet blij mee, en wat betekent het voor recruiters?
Dat het nulurencontract te verdwijnen staat, net als het zogenoemde min/max-contract, dat is velen wel bekend. Dat zit er immers ook al jaren aan te komen. Veel minder bekend is echter (nog) de term die ervoor in de plaats komt: het bandbreedtecontract. Oftewel: een arbeidsovereenkomst met een minimum én een maximum aantal uren. Het minimum moet daarbij hoger zijn dan 0, en het maximum mag niet boven 130% van dat minimum uitkomen.
Wie 20 uur als ondergrens afspreekt, zit straks dus in principe vast aan een plafond van 26 uur per week.
Het gaat om strenge normen. Wie 20 uur als ondergrens afspreekt, zit dus in principe vast aan een plafond van 26 uur per week. Werk buiten die marge mag de werknemer weigeren, en wie structureel meer uren draait, moet van de werkgever een contract met een hogere omvang aangeboden krijgen. In het nieuwe contract mag ook geen loonuitsluitingsbeding meer staan, waarin staat dat de werkgever geen loon hoeft door te betalen als er geen werk is. Het bandbreedtecontract vervangt vanaf 2028 de oproepovereenkomst, waaronder zowel het nulurencontract als het min-maxcontract valt.
Van Borstlap naar Eerste Kamer
De Eerste Kamer stemde op 7 juli 2026 in met de Wet meer zekerheid flexwerkers, ingediend door minister Hans Vijlbrief van SZW. De wet bouwt voort op het rapport van de commissie-Borstlap uit 2020, een SER-advies uit 2021 en afspraken met vakbonden en werkgevers uit 2023. De invoering gaat in stappen. De regels over gelijkwaardige arbeidsvoorwaarden voor uitzendkrachten gaan op 31 december 2026 in; het bandbreedtecontract en de strengere ketenregeling volgen op zijn vroegst per 1 januari 2028.
De onderbreking tussen reeksen tijdelijke contracten gaat van 6 maanden naar 3 jaar.
Die ketenregeling is trouwens fors strenger: de onderbreking tussen reeksen tijdelijke contracten gaat van 6 maanden naar 3 jaar. Hoeveel mensen het betreft? In 2023 werkten ruim 757.000 Nederlanders op een nulurencontract, wat destijds neerkwam op ongeveer 8,5%, of 1 op de 12 van alle werknemers. Niet iedereen valt overigens eronder: scholieren, studenten en AOW-gerechtigden met een bijbaan van gemiddeld maximaal 16 uur per week zijn uitgezonderd.
Zekerheid voor de werknemer
Voor de werknemer is de winst helder: een gegarandeerde ondergrens aan uren en dus ook aan inkomen. Het idee is dat werkgevers binnen de marge flexibel kunnen blijven plannen, terwijl de werknemer beter weet waar hij of zij aan toe is. Ook voor werkgevers zit er trouwens wel een aantrekkelijke financiële wortel aan. Waar oproepovereenkomsten nu onder de hoge WW-premie vallen, krijgt het bandbreedtecontract de lage premie, zolang het schriftelijk en voor onbepaalde tijd is.
‘Kabinet, onderschat de gevolgen van de wet meer zekerheid flexwerkers niet.’
De kritiek komt dan ook vooral uit sectoren met wisselende pieken. Zorgbrancheorganisatie ActiZwaarschuwde het kabinet in juni bijvoorbeeld dat er in de ouderenzorg ruim 64.000 nulurencontracten zijn die nodig zijn om de 24/7-continuïteit te borgen en pieken op te vangen, en past die vorm vaak bij medewerkers die werk combineren met mantelzorg of studie. Koninklijke Horeca Nederland zag al eerder hogere personeelskosten, meer administratie en minder ruimte om op drukte en seizoenen in te spelen.
Ook in de politiek klonk twijfel. FvD-Kamerlid Van Houwelingen verwacht niet meer vaste contracten, maar juist meer inhuur van uitzendkrachten en zzp’ers. In de Eerste Kamer diende SGP-senator Schalk een motie in om de afschaffing van nulurencontracten pas in te voeren als er werkbare oplossingen zijn, bijvoorbeeld een uitzondering voor sectoren waar werknemers aantoonbaar vrijwillig voor nuluren kiezen. SEO-onderzoek in opdracht van SZW liet zien dat een deel van de oproepkrachten het bandbreedtecontract juist ervaart als een rem op hun flexibiliteit.
Wat recruiters hiermee moeten
Wat recruiters hiermee moeten? Allereerst: de schaarste aan flexibele inzet wordt groter, dus de vraag hoe je pieken opvangt verschuift steeds meer naar de fase van werving. Organisaties die nu leunen op een grote schil oproepkrachten, zullen die mensen een vast minimum moeten bieden (of hen moeten vervangen door andere vormen). Recruiters doen er goed aan om nu al met hun hiring managers in kaart te brengen hoeveel uren er écht structureel nodig zijn, of zich in elk geval zelf voor te bereiden.
Organisaties die nu leunen op oproepkrachten, moeten hen straks een vast minimum bieden.
Ten tweede wordt de uitgezonderde groep interessanter. Studenten, scholieren en AOW’ers mogen nog wél op nuluren werken, wat hen voor invalwerk (tot 16 uur in de week) aantrekkelijker maakt. Verwacht dus meer concurrentie om juist die doelgroep. Ten derde biedt de wet een kans in de arbeidsmarktcommunicatie. Een contract met gegarandeerde uren is voor veel kandidaten een sterker argument dan ‘flexibel inzetbaar’. Wie dat helder in vacatureteksten zet, onderscheidt zich.
Tot slot verandert de rol van uitzendbureaus. De meest flexibele fasen van het uitzendstelsel worden ingekort van 18 maanden naar 1 jaar, en samen met de Wtta wordt externe flexibele inzet juridisch en administratief ingewikkelder. Wie denkt het bandbreedtecontract te omzeilen via uitzendwerk, loopt daar dus ook tegenaan. De komende cao-rondes worden bovendien spannend: KHN verwacht bijvoorbeeld dat bepalingen in de horeca-cao nog aangepast zullen moeten worden.
We zijn uitverkocht. Maar goed nieuws!Arbeidsmarkttrends 2027-2030 is volgeboekt. Goed nieuws: op 28 januari 2027 organiseren we een tweede editie, met dezelfde sprekers en hetzelfde programma. Zorg dat je er alsnog bij bent.Bekijk de editie van 28 januariAl jaren geven de beste sprekers en specialisten een arbeidsmarktupdate en een doorkijkje naar de arbeidsmarkt van de […]
In Nederland hebben we het over een Skillspaspoort, of SkillsCV, in Europa over het Europass-cv. In Amerika hebben ze het dan over een LER, oftewel: een Learning & Employment Record. Wat wordt er precies mee bedoeld, en hoe staat het ermee?
Er zijn mensen die eruitzien alsof een castingbureau ze heeft gestuurd. Wat betekent het begrip Central Casting precies, waar komt het vandaan, en waarom trappen ook Nederlandse recruiters er nog steeds dagelijks in?
Veel mensen denken ten onrechte dat er een vaststaande 'klomp' werk te doen is: de lump of labour fallacy. Maar wat nou als technologie ook het extra werk dat vrijkomt gaat doen? Dan is er sprake van de lump of labour fallacy fallacy. Maar wat houdt dat dan in?