Een referentiecheck is nog steeds standaard onderdeel van veel selectieprocedures. Waarom eigenlijk? We kunnen net zo goed zonder. En misschien zelfs wel beter…

Bijna iedere recruiter kent het fenomeen wel. Er is een schijnbaar ideale kandidaat gevonden, maar zo aan het eind van het traject slaat er toch enige twijfel toe. Zullen we dan toch nog maar een referentie nabellen? We vragen de kandidaat om een naam, en plegen vervolgens het telefoontje. Is Jantje of Pietje echt zo goed als we denken? Ja, gelukkig wel, zegt de referent. Iedereen blij. Kandidaat aangenomen, jij als recruiter denkt zekerheid gekocht te hebben.

‘Complete tijdverspilling’

Maar kopen we met referentiechecks wel zekerheid, vraagt Ed Nathanson zich af op RecruitHub. ‘Complete tijdverspilling’, noemt hij de hardnekkige gewoonte. ‘Als de kandidaat een referent mag aandragen, wat denk je dat zo iemand dan in alle eerlijkheid zal zeggen? Alleen maar fantastische dingen toch? Wanneer heeft een referentiecheck je ooit ervan weerhouden om iemand aan te nemen? Ik schat in minder dan 3 procent van de gevallen. Is dat al die moeite waard?’