Terwijl we ze schrijven, sluipen er al ongemerkt vooroordelen in vacatureteksten. Dat komt vooral, omdat we vanuit ons eigen referentiekader schrijven, zegt Annelies Graafland, recruitmentmanager RPO bij EN HR. ‘We zijn vaak op zoek naar het stereotype beeld van de ideale kandidaat. Daardoor worden vacatureteksten in een soort van tunnelvisie geschreven. Het gevolg daarvan is dat je dezelfde soort mensen aantrekt. En dat is funest voor de diversiteit en het functioneren van een organisatie. Er zijn helaas nog voorbeelden genoeg te noemen van organisaties of branches waarin weinig diversiteit zit. HR is typisch zo’n vakgebied. De blonde paardenstaart is bijna een dresscode geworden.’
‘De blonde paardenstaart is bijna een dresscode geworden’
‘We moeten af van clichés in vacatureteksten die de inclusiviteit dwarsbomen’, aldus Graafland. ‘Ik doel op de vrijdagmiddagborrel of de wekelijkse bootcamp met collega’s. Niet iedereen heeft daar behoefte aan. Mensen die, bijvoorbeeld door hun geloofsovertuiging, geen alcohol drinken, associëren ‘borrel’ met alcohol. De morele verplichting om elke vrijdag naast bierdrinkende collega’s te staan, kan een reden zijn om de baan te laten varen. Net als de bootcamp. Leuk voor de teamspirit, maar als iemand met fysieke klachten niet mee kan doen, wordt het al snel een belemmering om te reageren.’
Lees dit artikel volledig
Word lid van Werf& voor onbeperkte toegang tot alle artikelen, onderzoeken en exclusieve inzichten over de arbeidsmarkt.
Geen verplichtingen Opzegbaar per direct Veilig betalen