Mijn jeugd begon in een grote stad. Er was een grote diversiteit aan mensen en kinderen. Ik zat op een grote – en zover ik mij kan herinneren, erg leuke en actieve – school. De klas bestond uit een 20- tot 30-tal kinderen. Een gemêleerd groepje. Als ik de klassenfoto weer bekijk, zie ik dit ook. Het is nog net geen United Colors of Benetton-foto.
Toch waren er ook zeker verschillen. En die werden ook niet onder stoelen of banken geschoven. Waren er luizen in de klas, dan waren de andere ouders ervan overtuigd dat die van dat ene Marokkaanse jongetje kwamen.
Duidelijke verschillen
Toen ik op mijn achtste verhuisde naar een klein, christelijk, wit dorpje werd dit niet anders. Hier waren de verschillen niet zozeer cultureel – want met slechts één geadopteerd kindje bestond mijn klas vooral uit witte, lange, Hollandse kaaskoppen. Maar ook hier waren duidelijke verschillen, alleen dan anders. Dat kindje dat alle dagen heel druk was? Die stond vaak op de gang. Dat kindje dat vaak naar buiten staarde? Werd snel bestempeld als dom en er werden gesprekken gevoerd over de LOM-school. Het kindje dat heel verlegen was? Die kreeg alle vragen van de juf. Waarop ze dichtklapte en ook als één van de domme werd weggezet.
Lees dit artikel volledig
Word lid van Werf& voor onbeperkte toegang tot alle artikelen, onderzoeken en exclusieve inzichten over de arbeidsmarkt.
Geen verplichtingen Opzegbaar per direct Veilig betalen
