Vijay Swaminathan (Draup): ‘Wie wacht op de vacature, is al te laat’
Een frontline-rooster kan sneller omslaan dan een vacaturetekst af is. Toch wachten recruiters vaak tot een functie vacant is, en dan is het meestal al te laat, zegt Draup-CEO Vijay Swaminathan in een recente podcast. Hoe kan Talent Intelligence volgens hem daarbij helpen?
De toekomst van recruitment? Dat gaat er niet om steeds sneller te worden in je proces. Het gaat er om klaar te staan voordat de vraag überhaupt komt. Indachtig de woorden van Cruijff: ‘Voetbal is simpel: je bent op tijd of je bent te laat. Als je te laat bent, moet je eerder vertrekken.’ En zo is het natuurlijk ook in recruitment, zei Vijay Swaminathan, co-founder en CEO van Draup, in een recente podcast van Brian Heger, waar hij samen met Jessica Joseph, director strategic talent sourcing bij Aramark te gast was.
‘Als je wacht tot een vacature ontstaat, ben je eigenlijk al te laat.’
De oprichter van het Talent Intelligence-bedrijf, binnenkort ook weer een van de sprekers op de Global Talent Strategy & Intelligence Conference in Amsterdam, had het daarbij vooral over vacatures in frontline-functies. Die gaan volgens hem zelden volgens plan. Mensen vertrekken plotseling, een vestiging draait ineens op halve bezetting, en de vraag verandert sneller dan een wervingscampagne kan bijbenen. Het kernprobleem is volgens Swaminathan dat recruitment daarbij traditioneel gezien pas in actie komt zodra een functie al openstaat. Op dat moment is het eigenlijk al te laat, zegt hij. ‘Je moet zorgen dat je dan klaar staat.’
Minder brandjes blussen
Joseph herkent dat vanuit de praktijk bij Aramark, een enorm horecabedrijf met ongeveer 270.000 medewerkers wereldwijd, van wie het grootste deel in frontline-functies werkt. Haar team gebruikt Talent Intelligence om marktsignalen te lezen en spanning in de arbeidsmarkt vroeg te signaleren, voordat de wervingscijfers zelf al bewegen, vertelt ze. Denk aan signalen als: een krappere lokale arbeidsmarkt, veranderende pendelpatronen of een nieuwe klant die ineens (veel) extra personeel vraagt.
‘De markt vraagt tegenwoordig om vooruit kijken.’
Wie die signalen tijdig oppikt, kan op tijd pipelines vullen voordat het tekort zich daadwerkelijk aandient, in plaats van achteraf te repareren, legt Joseph uit. Bij Aramark heeft die omslag volgens haar geleid tot minder ‘brandjes blussen’ en meer kandidaten die al klaarstaan zodra een account wordt gewonnen of een medewerker promotie maakt.
Waarom mensen winnen van machines
Swaminathan illustreert het belang van frontline-arbeid met een persoonlijke ervaring. Toen recent een van zijn vluchten werd geannuleerd, zag hij dat 90% van de gestrande reizigers niet naar de app greep of de hotline belde, maar recht op de balie-medewerker afliep. Ook al waren er dus digitale alternatieven. In een crisis vertrouwen mensen nu eenmaal op mensen, stelt hij, of het nu gaat om verpleegkundigen, vrachtwagenchauffeurs of medewerkers in de foodservice. Pas als die ene medewerker het duidelijk niet meer aankan, grijpen mensen alsnog naar een digitaal alternatief.
‘In een crisis vertrouwen mensen nu eenmaal op mensen.’
Tegelijk verwacht diezelfde frontline-medewerker in het dagelijks werk tegenwoordig wel een moderne, digitale werkomgeving, gewend als die is aan geavanceerde apparaten in het privéleven. Een verouderd kassasysteem of het ontbreken van een digitale zelfbedieningszuil in een apotheek voelt dan al snel als een tekortkoming. Digitale (A.I.-)investeringen in frontline-functies zijn daarmee volgens Swaminathan geen luxe meer, maar een randvoorwaarde om talent vast te houden. Wie dat nalaat, ziet schaars personeel vertrekken naar een werkgever met modernere systemen.
Hyperlokaal maatwerk
Een derde observatie van Swaminathan in de podcast is dat frontline-werk extreem lokaal is, soms tot op het niveau van een gemeente of zelfs een wijk. Waar een kantoormedewerker probleemloos 40 mijl naar de binnenstad forenst, telt voor frontline-personeel elke kilometer mee. Beschikbaar openbaar vervoer, buslijnen en de sociaaleconomische samenstelling van de buurt bepalen mede of een vacature wel of niet te vervullen is. Dat maakt hyperlokale signalen minstens zo belangrijk als landelijke arbeidsmarktcijfers.
‘Een verkeerde hire is altijd duurder dan een vacature voor de juiste persoon.’
Naast snelheid speelt ook kostenbeheersing een grote rol, zeker in de hospitality- en foodservice-sector waarin Aramark actief is. Joseph benadrukt dat een verkeerde aanname doorgaans duurder uitpakt dan een rol tijdelijk vacant laten zijn. Door de kosten van verloop concreet te berekenen, kan haar team de business overtuigen om te investeren in voorbereiding in plaats van in snelle noodgrepen.
Swaminathan trekt de vergelijking door met het voorbeeld van Starbucks, dat met de introductie van mobiel bestellen een technisch briljante oplossing dacht te hebben gevonden voor wachtrijen, maar tegelijk voor veel klanten een deel van de merkbeleving bleek te verliezen: het praatje bij de toonbank. Zijn les daaruit is dat frontline-technologie eerst mensen moet versterken voordat je gaat automatiseren. Te vroeg automatiseren kan op papier de cijfers verbeteren, terwijl het de klantrelatie juist ondermijnt.
Frontline als carrièrepad
Een ander punt dat Swaminathan expliciet wil doorbreken, is het idee dat frontline-arbeid per definitie goedkope, vervangbare arbeid is. Hij verwijst naar vrachtwagenchauffeurs die miljonair werden en winkelmanagers die uitgroeiden tot topverdieners, voorbeelden die volgens hem nauwelijks bekend zijn bij mensen die een carrièrekeuze maken. Als organisaties dat verhaal beter zouden vertellen, verwacht hij dat meer mensen bewust voor frontline-werk kiezen, zeker nu kantoorfuncties juist onder druk staan van A.I.
‘Wie vandaag frontline-personeel werft, haalt ook de toekomstige leiders van het bedrijf binnen.’
Joseph vult aan dat Aramark een hoog percentage medewerkers vanuit uurloonfuncties doorstroomt naar wat ze noemt: salarisfuncties, en dat wie vandaag frontline-personeel werft, in feite ook de toekomstige leiders van het bedrijf binnenhaalt. Daarnaast benadrukt ze het belang van persoonlijk contact in elke fase van sourcing: technologie helpt om schaal te maken, maar kandidaten noemen keer op keer het gesprek met het team als doorslaggevende factor.
Van time-to-hire naar pipeline health
Met de verschuiving naar proactieve werving verandert ook de manier waarop je het succes van recruitment kunt meten, zegt Joseph. Time-to-fill is volgens haar een achterwaarts kijkende metriek: die vertelt vooral wat er is gebeurd, niet wat er komen gaat. Haar team stuurt daarom steeds meer op pipelinehealth, conversiekwaliteit (hoeveel kandidaten daadwerkelijk doorstromen naar interviews en aanbiedingen) en time-to-productivity: hoe snel een nieuwe medewerker daadwerkelijk waarde toevoegt. ‘Hoeveel kandidaten converteren naar interviews en aanbod, telt zwaarder dan het volume aan kandidaten.’
‘Hoeveel kandidaten converteren naar interviews en aanbod, telt zwaarder dan volume.’
Op de vraag waar strategische sourcing volgens hem naartoe beweegt, zegt Swaminathan een geleidelijke maar onmiskenbare verschuiving te zien van rol-gebaseerde naar meer capability based werving. Bedrijfsleiders weten steeds minder precies welke functies de toekomst vraagt, maar kunnen wel benoemen welke capaciteit een organisatie moet opbouwen. Vanuit die capaciteit volgen dan pas de bijbehorende rollen, in plaats van andersom.
Als voorbeeld noemt hij een fictieve behoefte aan sensoren die automatisch feedback over eten verzamelen in een bedrijfsrestaurant. Zodra een organisatie die capaciteit wil realiseren, ontstaan daaruit vanzelf een of meerdere nieuwe functies, in plaats van dat er wordt gestart vanuit een bestaand functieprofiel. Swaminathan noemt zich oprecht enthousiast over het moment waarop capability-based hiring echt mainstream wordt binnen strategische sourcing.
Klein beginnen, dan opschalen
Beide podcastgasten sluiten af met een concreet advies voor teams die dit ‘proactieve recruitment’ met Talent Intelligence willen oppakken. Joseph adviseert om eerst goed met de business in gesprek te gaan en gezamenlijke prioriteiten te achterhalen, zeker in organisaties met meerdere, uiteenlopende bedrijfsonderdelen. Wie de 80% gedeelde belangen weet te vinden en start met 1 of 2 kritieke rollen, bouwt zichtbaar bewijs op voordat de aanpak organisatiebreed wordt uitgerold.
‘Ieder beroep wordt langzaam een beetje frontline.’
Swaminathan sluit aan bij dat advies, maar voegt een eigen stokpaardje toe: mobiliteit. Organisaties moeten hun frontline-medewerkers actief laten zien dat een carrière die begint op de werkvloer, kan uitgroeien tot een functie in de directie. De term frontline betekent volgens hem steeds minder ‘fysiek aan de balie staan’ en steeds meer ‘dicht bij de klant werken’, een realiteit die inmiddels ook voor software engineers geldt. ‘Ieder beroep wordt langzaam een beetje frontline‘, zoals hij het uitdrukt.
Meer weten?
Draup-CEO Vijay Swaminathan is een van de vele sprekers tijdens de Global Talent Strategy & Intelligence Conference die tussen 28 en 30 september 2026 plaatsvindt in het H’ART Museum in Amsterdam. Kijk hier voor alle informatie, en hoe je tickets kunt bestellen:
We zijn uitverkocht. Maar goed nieuws!Arbeidsmarkttrends 2027-2030 is volgeboekt. Goed nieuws: op 28 januari 2027 organiseren we een tweede editie, met dezelfde sprekers en hetzelfde programma. Zorg dat je er alsnog bij bent.Bekijk de editie van 28 januariAl jaren geven de beste sprekers en specialisten een arbeidsmarktupdate en een doorkijkje naar de arbeidsmarkt van de […]
Over 'slimme camerabrillen' is wereldwijd veel te doen. Oók,of liever gezegd: steeds vaker, in recruitment. Want wie geeft nu eigenlijk het antwoord op jouw vragen? En wat kun je ertegen doen?
Kandidaten genoeg die graag astronaut willen worden. Maar hoe selecteer je uit de vele sollicitanten de beste? Een kijkje in de keuken van NASA, naar aanleiding van de nieuwe sollicitatieronde.
Geen dag voorbij zonder nieuwe onderzoeken naar de relatie tussen werk en A.I. We zetten 7 van de meest recente op een rij, en proberen er een rode draad uit te halen. Die blijkt opvallend vaak te zitten in de wens naar: meer training, meer inspraak én meer beleid.