Ik was vorige week in Marrakech, met mijn dochter. Als je daar door de souks loopt, merk je heel snel hoe het werkt. Je ziet iets, je vraagt de prijs en eigenlijk weet je op voorhand al dat dat niet de prijs is die je gaat betalen. De verkoper begint ergens hoog, jij begint ergens laag en ergens onderweg kom je elkaar tegen op een punt dat voor allebei oké voelt. Dat is daar geen probleem. Dat hoort erbij. Als je niet onderhandelt, kijken ze je bijna vreemd aan.
‘Als je daar niet onderhandelt, kijken ze je bijna vreemd aan.’
Alleen… datzelfde spel zie ik ook buiten Marrakech. Gisteren belde een klant. De juiste kandidaat was gevonden, dus het was tijd om het voorstel door te nemen. ‘Dit is wat we gaan voorstellen’, zei hij. En dan, bijna in dezelfde adem: ‘Denk je dat hij nog gaat willen onderhandelen?’ En ik dacht: sinds wanneer is dat eigenlijk een normale vraag geworden? Alsof dat gewoon het volgende stapje is. Alsof er nog iets ‘uit te halen’ valt. Zoals in de souks.
Lees dit artikel volledig
Word lid van Werf& voor onbeperkte toegang tot alle artikelen, onderzoeken en exclusieve inzichten over de arbeidsmarkt.
Geen verplichtingen Opzegbaar per direct Veilig betalen
