Je kunt het zien als een tooltje om teksten te verbeteren. Maar daarmee doe je Textmetrics zeker tekort, zegt mede-oprichter Marcel Leeman. ‘Ik zie het meer als een platform om organisatiedoelen te bereiken. Om betere kandidaten aan te trekken. En om recruiters te helpen hun targets te halen.’
‘Dit is geen tool voor betere teksten, dit is een platform dat recruiters helpt hun targets te halen.’
Kijk bijvoorbeeld hoe Arcadis het platform gebruikt. Ze bereiken daar 10 procent méér vrouwelijke sollicitanten mee. Of hoe Randstad al zijn content ermee verbetert, en zo bijna 20 procent méér conversie weet te boeken. Of hoe de Italiaanse versie van Werkspot de traffic op zijn site ermee verdubbelt.
Tekst is cruciaal
Tekst is cruciaal, wil Leeman maar zeggen. En er zijn tegenwoordig veel tools om je bij het schrijven ervan te helpen. Niet dat ze vervolgens zo de perfecte tekst voor je uitspugen. De perfecte vacaturetekst, die moet je namelijk nog steeds zelf schrijven. Maar tools als Textmetrics kunnen wel élke tekst scannen en, op basis van algoritmes en big data, suggesties voor verbetering doen. Niet alleen voor spelling en grammatica, maar ook: beter passend bij de eigen brand identity én beter toegesneden op de doelgroep.
De perfecte vacaturetekst, die moet je nog steeds zelf schrijven.
‘Praten als je klant’, noemt Leeman dat laatste. Op 17 juni om 10.00 spreekt hij hierover op Webinar Wednesday van Werf&, samen met Wesley Connor, senior manager e-commerce bij Randstad. Die zag het gemiddeld aantal sollicitanten per maand met zo’n 7.000 toenemen, sinds de organisatie het Textmetrics-systeem invoerde en vacatureteksten geschikt maakte voor elke doelgroep.
Niemand kan alle drie
Er is in elke organisatie wel iemand die goed kan schrijven, stelt Leeman. En er is ook bijna altijd wel iemand die kennis heeft van de huisstijl, de tone-of-voice en brand identity. Net zoals er iemand is die de doelgroep goed kent. ‘Maar er zijn altijd nog veel meer iemanden die dat allemaal niet hebben’, zegt hij. ‘En er is eigenlijk nooit iemand die verstand heeft van alle drie.’
Het maakt ‘hyperconsistentie’ mogelijk: alle communicatie met dezelfde tone-of-voice.
Bepaalde tools richten zich nu al op deelgebieden van teksten. Het Amerikaanse Textio bijvoorbeeld kijkt alleen naar gender bias in vacatureteksten. En de Nederlandse VacatureVerbeteraar kijkt alleen naar de juiste push-factoren. Maar juist op taalgebied komt A.I. en big data nog meer van pas. Dan kun je veel breder naar teksten kijken, aldus Leeman. De technologie van Textmetrics maakt bijvoorbeeld ‘hyperconsistentie’ mogelijk, zodat je ervoor zorgt dat alle communicatie vanuit de organisatie dezelfde tone-of-voice heeft, en dat sommige woorden nooit gebruikt worden, of andere juist wel. En dat beperkt zich natuurlijk niet tot de recruitmentafdeling, maar helpt ook de klantenservice, de communicatieafdeling en de marketeers.
Humor is lastig
Is een tekst actief geschreven? Staan er veel tangconstructies in? Afkortingen? Maar ook: is de toon positief? Is de tekst begrijpelijk voor iedereen (op B1-niveau)? Is hij formeel of informeel? En SEO-proof? Het zijn allemaal vragen die Textmetrics makkelijk kan beantwoorden. Maar ook of een tekst aantrekkelijker is voor vrouwen dan voor mannen (of andersom), en of hij betrouwbaar overkomt of niet. Ook kan gekeken worden of de tekst voldoende aansluit bij wat je als organisatie wilt.
Alleen humor is nog wel een dingetje. ‘Dat is lastig in te voeren.’
‘Stel: je vindt duurzaamheid heel belangrijk. Dan kunnen we kijken: straalt je vacature dat ook voldoende uit? Is je tekst sustainable genoeg?’ Alleen humor is nog wel een dingetje. ‘Dat is lastig in te voeren’, zegt Leeman. Zeker omdat humor in alle landen anders is. En Textmetrics wil graag in zoveel mogelijk talen beschikbaar zijn. Zo wordt momenteel zelfs in het Japans ‘doorontwikkeld’.
De taal van de doelgroep
En doordat het platform zich steeds voedt met nieuwe teksten, wordt hij ook steeds intelligenter. Zo wordt het steeds beter mogelijk in de taal van de doelgroep te spreken. Zoals Randstad nu dus ondervindt. ‘Het blijkt dat als je de taal van de doelgroep goed spreekt, je meer en betere kandidaten werft. Bij Randstad leverde dat dus 18 procent meer conversie op, bij andere klanten soms wel meer dan 100 procent.’
Momenteel wordt de tool zelfs in het Japans ‘doorontwikkeld’.
Dat zijn aantallen die je nooit kunt bereiken bereiken door een betere tekstschrijver in te huren, zegt hij. ‘We genereren zelf geen teksten. We leren alleen continu van teksten die al geschreven zijn. En zorgen dat die kennis vervolgens voor iedereen beschikbaar is. Daardoor functioneert je hele organisatie beter. Ook goede schrijvers produceren hiermee betere teksten. Schrijvers van élk niveau worden beter. En dat helpt dus enorm.’
Meer weten?
Schrijf je in voor het webinar ‘Praten als je klant? Randstad doet het zo!’ op 17 juni om 10.00.
Van de millennials heeft 73 procent zijn laatste baan gevonden via sociale media. En juist updates van je eigen medewerkers blijken daarbij belangrijk, veel meer dan bijvoorbeeld posts van de CEO of de recruiter. Maar veel medewerkers vinden het een gedoe om vacatures te delen, of andere content die door de recruitmentafdeling bedacht is. Of ze weten niet goed hoe dat te doen.
Veel medewerkers vinden het een gedoe om vacatures te delen. Of ze weten niet goed hoe dat te doen.
Hoe krijg je hen toch zover? Een probleem waar Ernst Schipper en Geert-Jan Dröge een oplossing voor denken te hebben gevonden, met Collabdo, dat de makkelijkste manier belooft te zijn om online employer branding-content te delen. Dit alles vanuit het idee: Great people know great people. Tijd om iets meer te weten te komen.
> Hoe kwamen jullie zo op het idee?
Dröge: ‘We ontmoetten elkaar tijdens een project en kwamen aan de praat over de kracht van het netwerk van medewerkers. We zagen beiden dat dat nog relatief weinig wordt ingezet. Vanuit mijn ervaring gaf ik aan dat het lastig is om medewerkers in beweging te krijgen om bijvoorbeeld vacatures te delen. Mensen vinden het te veel werk, of weten niets te schrijven.’
‘Mensen vinden vacatures delen vaak te veel werk, of weten niets te schrijven.’
Schipper: ‘In mijn praktijkervaring merkte ik dat als medewerkers wél iets delen dat dan vaak de teksten en beelden die worden gebruikt niet passen bij het bedrijf. Ze gebruiken dan bijvoorbeeld veel containerbegrippen, doen loze beloftes of plaatsen beeld dat niet past of geen eigendom is van het bedrijf. We bedachten dat dit simpeler zou moeten kunnen. We zijn gaan nadenken hoe we de verbinding tussen bedrijf en arbeidsmarkt, met hulp van medewerkers, konden verbeteren.’
Ernst Schipper en Geert-Jan Dröge
> En hoe is het vervolgens uitgewerkt?
Schipper: ‘We zijn eerst onderzoek gaan doen. Zowel kwalitatief – door medewerkers en ook recruiters te interviewen – als kwantitatief – door onderzoek te verzamelen over de waarde van de inzet van medewerkers. We hebben in onze eigen praktijk kleine experimenten gedaan door medewerkers te vragen updates te delen die wij kant en klaar aanleverden. Hiermee hebben we de werkbaarheid van ons concept getest.’
‘Puntensystemen en ranglijsten zijn maar voor een heel kleine groep motiverend.’
Dröge: ‘We hebben ook gekeken naar bestaande producten. Maar daar misten we de eenvoud van wat wij voor ogen hadden. Uit ons onderzoek bleek dat de meeste medewerkers niet nóg een tool willen waarvoor ze moeten inloggen. Bovendien zijn puntensystemen en ranglijsten maar voor een heel kleine groep motiverend. Daarom zijn we met 3 developers uit ons eigen netwerk begonnen onze oplossing te bouwen. We hebben 2019 gebruikt om de basis op te zetten met twee klanten voor wie wij eerder hebben gewerkt. Zo dwongen we onszelf om bij onze belofte van een eenvoudig systeem te blijven.’
> Hoe werkt het?
Schipper: ‘Eigenlijk heel simpel. Alles dat een URL heeft kun je met Collabdo makkelijk delen. Dus ook vacatures. De recruiter maakt een campagne aan, door een URL in te voeren, een basistekst te kiezen en deze aan te passen en vervolgens een passend beeld erbij te zoeken. Uit onderzoek blijkt immers dat kandidaten vacatures met relevante visuele elementen wervender ervaren dan vacatures met alleen tekst.’
‘Kandidaten vinden vacatures met relevante visuele elementen veel wervender dan die met alleen tekst.’
Dröge: ‘Dit koppelt hij of zij vervolgens aan een team van medewerkers voor wie deze vacature relevant is. Deze medewerkers ontvangen automatisch een e-mail en klikken de link in deze mail om te delen. Vervolgens plaatsen ze automatisch de update inclusief tekst en beeld op hun eigen LinkedIn. Elke klant krijgt in elk geval de koppeling met LinkedIn, maar we kunnen koppelen met veel meer sociale media. Elke campagne via Collabdo krijgt een unieke code waarmee de klant in zijn eigen analytics het resultaat kan bijhouden.’
> Was zoiets er nog niet?
Dröge: ‘Er zijn wel andere tools die medewerkers content laten delen. Maar wij zijn ze nog niet zo eenvoudig en gebruiksvriendelijk tegengekomen als Collabdo. De meeste partijen maken het wat ons betreft te complex.’
> Gewoon via LinkedIn een vacature delen werkt niet goed genoeg?
Schipper: ‘Gewoon via LinkedIn een vacature delen werkt heel goed. Je kunt dat alleen niet op schaal laten doen (dus met meerdere medewerkers tegelijkertijd). En daarnaast zien we dat veel medewerkers dan afhaken vanwege het schrijven van een goede tekst en het vinden van een goed beeld.’
‘Medewerkers zeggen wel dat ze vacatures willen delen, maar in de praktijk blijken ze het vaak niet te doen.’
Dröge: ‘Als we met medewerkers spraken, gaven ze vaak aan dat ze wel vacatures willen delen. Maar in de praktijk bleek dat ze het niet doen. Toen we tijdens ons onderzoek hierop doorvroegen kwam het heel vaak neer op: ‘ik wist niet wat ik moest schrijven’ of ‘ik weet niet of ik het goed doe’ of vaker nog ‘ik ben gewoon aan het werk, ik ben niet bezig met vacatures’. Die drempel hebben we willen wegnemen.’
> Collabdo is geen tool, zeg je, maar een ‘assistent’. Waarom dat verschil?
Schipper: ‘Medewerkers hoeven niets te installeren of zo. Ze merken niets van Collabdo, zij krijgen gewoon een mailtje. De term ‘tool’ geeft aan dat de techniek het belangrijkst is, terwijl een assistent je helpt. En voor ons is het belangrijk dat gebruikers geen ‘last’ van een tool hebben, maar dat ze worden geholpen.’
> Maar kun je het integreren in je ATS?
Dröge: ‘Dat zou een volgende stap kunnen zijn. Momenteel hebben we die koppeling nog niet, omdat onze klanten hier nog niet om hebben gevraagd. Maar we kijken hier wel naar. Het gaat erom dat Collabdo eenvoudig blijft. Als we het bijvoorbeeld voor recruiters nog eenvoudiger kunnen maken zullen we dat zeker doen.’
> Is dit nou vooral voor vacatures bedoeld?
Dröge: ‘Met Collabdo kun je alles delen dat een URL heeft. Simpel, effectief en meetbaar. Maar dat is dus meer dan alleen een vacature. We hebben bijvoorbeeld met bedrijven gesproken die denken om het vanuit PR te gebruiken. Op een eenvoudige manier kun je zo specifieke medewerkers specifieke nieuwsberichten of persberichten laten delen. We willen dat onze klanten Collabdo kunnen gebruiken hoe het hun uitkomt en niet hoe wij het hebben bedacht. Daarom ontwikkelen we nieuwe functionaliteiten ook altijd samen met klanten.’
‘Medewerkers kunnen, door hun netwerk, extra waarde toevoegen in de zoektocht naar de perfecte kandidaat.’
Schipper: ‘Wat ons betreft zijn medewerkers cruciaal in het leggen van de verbinding tussen de organisatie en de arbeidsmarkt. Medewerkers zijn perfect in staat om, door hun netwerk, extra waarde toe te voegen in de zoektocht naar de perfecte kandidaat. Juist dat hebben we met Collabdo willen faciliteren.’
> Kun je een voorbeeld delen?
Schipper: ‘Zeker. Hieronder een voorbeeld van een van onze klanten.’
Hoe heeft de coronacrisis het vinden en behouden van talent veranderd? Wat is de toekomst van recruitment, nu het thuiswerken een blijvertje lijkt te worden? En wat betekent dat voor de ervaring van kandidaten en werknemers? Op 10 juni, vanaf 10.00 vertelt Joyce Cornelissen, People Manager bij Phenom Europe, in drie kwartier hoe HR een belangrijk verschil kan maken om de thuiswerkrevolutie door te zetten en te behouden, en wat de gevolgen daarvan zijn voor de werving van talent. Hier alvast een voorproefje.
> Wat is voor jou de hoofdboodschap van je webinar?
‘Dat werken op afstand de realiteit van nu is. Dit geeft je de kans om je HR-organisatie te veranderen en te vernieuwen. Ik wil bespreken hoe moderne technologie je kant helpen om flexibel te zijn en je cultuur te behouden.’
> Als iedereen thuiswerkt, hoe belangrijk is cultuur dan nog?
‘Een sterke en vooral positieve bedrijfscultuur blijft ontzettend belangrijk. Onze cultuur binnen Phenom wordt bijvoorbeeld samengevat in twee woorden: Not Normal. Toen iedereen vanuit huis ging werken, keken we hoe we dit konden vasthouden. Hieruit ontstond een nieuw idee genaamd Phenom Phriday, een wekelijks thema waarbij werknemers werd gevraagd om leuke foto’s in te sturen via Slack, onze interne communicatietool. Zo wordt de culturele connectie in stand gehouden en wordt iedereen eraan herinnerd waarom ze bij Phenom zijn komen werken.
Door juist nu te focussen op de cultural fit, merk je dat mensen meer betrokken blijven.
Het is volgens mij juist nu belangrijker dan ooit om je cultuur te behouden al dan niet zelfs te versterken. Het is immers zo sterk gelinkt aan de missie en visie van een bedrijf. Door te focussen op de cultural fit in deze virtuele manier van werken, merk je ook dat mensen elkaar meer opzoeken en betrokken blijven. We moeten het immers samen doen, toch?’
> Wat is volgens jullie de volgende fase, ná het videosolliciteren?
‘We zien zeker dat video voor sollicitatiegesprekken steeds normaler wordt. Deze shift komt naar mijn idee ook door de goede kwaliteit van beeld en geluid die veel videotools kunnen bieden, naast de algemene gewenning van mensen aan online communiceren.
‘Video wordt steeds gewoner, maar toch nemen bedrijven zelden iemand aan die ze niet fysiek hebben ontmoet.’
Toch ken ik nog weinig bedrijven die een kandidaat aannemen met wie ze geen enkele fysieke ontmoeting hebben gehad. Je wilt een sollicitant toch ook een bepaalde ervaring bieden, en hoe zorg je ervoor dat deze net zo spectaculair is als op kantoor? Wij pakken dit zelf aan door bijvoorbeeld virtuele wachtruimtes, waarbij een kandidaat het kantoor kan zien. Ook zijn we druk bezig een virtuele tour te creëren, om mensen écht een idee te kunnen geven van hoe het van binnen eruitziet en of zij zichzelf daar kunnen zien werken. Het moet immers van twee kanten goed voelen.’
> Voor welke tooling is nu veel belangstelling?
‘Wij merken dat veel bedrijven de online wereld en technische tools meer durven te omarmen. Zo kun je de pandemie als een soort spiegel zien die ons wordt voorgehouden. Sommige organisaties merken plotseling dat hun oude systemen een flinke update kunnen gebruiken. Hierbij spelen videotools natuurlijk een grote rol, maar dit is zeker niet voldoende. Iedereen kan via Skype of Zoom een gesprek voeren, maar hoe til je dit naar een hoger niveau?
‘De pandemie kun je zien als een soort spiegel die ons wordt voorgehouden.’
Veel bedrijven vragen zich af hoe je ervoor kunt zorgen dat sollicitanten jouw organisatie onthouden en een unieke ervaring krijgen tijdens een interview. Hoe versterk je de betrokkenheid van werknemers op afstand? En op welke manier is bijvoorbeeld machine learning hiervoor een goede tool om in te zetten?’
> Wat verstaan jullie onder ‘talent experience’ in recruitment?
‘Voor de coronacrisis ging ‘talent experience’ vooral erom een prettige, intuïtieve en gepersonaliseerde ervaring te leveren aan sollicitanten en recruiters. Nu veel organisaties medewerkers hebben moeten ontslaan of tijdelijk op non-actief hebben gezet, is er een duidelijke shift ontstaan. Wij hebben gemerkt dat ons interne mobiliteitsplatform hierbij enorm kan helpen en dat hiernaar ook veel meer vraag is. Kijk eens naar het geweldige talent dat je al in huis hebt en wat zij voor je kunnen betekenen. Ik denk dat recruitment zich meer binnen de organisatie gaat richten, en dan bedoel ik veel meer dan alleen het plaatsen van interne vacatures.’
> O ja, hoe dan?
‘Meer van Talent Acquisition naar Talent Management dus. Daarnaast verplaatsen ook hun werkzaamheden meer naar online dankzij het thuiswerken, waarbij het natuurlijk fijn is als ze een stukje kunstmatige intelligentie hen hierin zou ontlasten. Denk aan een chatbot die sollicitanten kan prescreenen of een gesprek kan inplannen. Wij zien dat onze recruiters zich ook steeds meer kunnen bezighouden met campagnes, analytics en ons internal mobility platform, zodat ze de interne kandidaat net zo hoog hebben staan als de externe kandidaat.’
Meer weten?
Op 10 juni, vanaf 10.00 vertelt Joyce Cornelissen, People Manager bij Phenom Europe, in een gratis webinar van drie kwartier hoe HR een belangrijk verschil kan maken om de thuiswerkrevolutie door te zetten en te behouden, en wat de gevolgen daarvan zijn voor de werving van talent. Schrijf je hier in.
Discriminatie op de arbeidsmarkt? Het is Dounia Maakor een doorn in het oog. En het gebeurt nog veel te vaak, zegt ze. En daardoor worden nog steeds in te veel selectieprocedures talentvolle mensen buitengesloten, terwijl dat eigenlijk niet zou hoeven.
‘Nog steeds worden te veel talentvolle mensen buitengesloten.’
Het is iets dat de corporate recruiter bij Bartosz ICT graag veranderd zou zien. En dus wil ze graag meer bewustwording creëren als het gaat om vooroordelen en discriminatie op de arbeidsmarkt. Want van alleen technologische oplossingen zullen we het hier niet moeten hebben, denkt ze. Maakor schreef daarover het inmiddels veelgelezen e-book ‘Unbiased Recruitment – De strijd tussen robot en mens’. En op donderdag 11 juni spreekt ze hierover op Demo_Day van recruitmenttech.nl. Een interview.
> Wat is je hoofdboodschap op Demo_Day?
‘Ik wil verandering teweeg brengen als het gaat om talentvolle mensen niet uitsluiten vanwege persoonskenmerken, maar echt focussen op talent, potentie en motivatie.’
> En wat kan A.I. daarin betekenen, denk je?
‘Het kan vooroordelen niet bestrijden als het gaat om vervanging van menselijke recruiters. Wel denk ik dat het een hulpmiddel kan zijn in het bestrijden ervan. Maar in mijn optiek is ook A.I. niet unbiased. Ik schreef hierover in mijn e-book:
De mens is bevooroordeeld, bewust of onbewust, dus ook de mens die het algoritme bepaalt. Ik zeg hiermee niet dat de roborecruiter geen oplossingen biedt. Maar voordat we overgaan tot een roborecruiter is het goed ons eerst bewust te worden van het probleem, want dat ligt in eerste instantie bij onszelf. Wat we nu doen is het probleem feitelijk vertalen naar een algoritme. Een algoritme dat belangrijke data mist: gevoel, emotie en persoonlijkheid. Elkaar in de ogen kijken, de sfeer voelen in een organisatie en de juiste persoonlijke aandacht kunnen bieden voor elke sollicitant kun je niet automatiseren. Dit zijn allemaal factoren die bijdragen aan het aantrekken van het juiste talent wat niet alleen op skills en ervaring een match is, maar ook op basis van het individu.’
> Hoe geven jullie dat in de praktijk vorm?
‘Bij Bartosz kennen we geen hiërarchie, hebben we een familiaire sfeer en staat de menselijke kant centraal. Deze lijn trekken we door naar het recruitmentproces. Iedereen krijgt bij ons een gelijke kans, ongeacht persoonskenmerken. Ik ben zelf verantwoordelijk voor de werving en voer de kennismakingsgesprekken. Het scheelt dat ik met mijn neus erbovenop zit als het gaat om niet-bevooroordeeld zijn. Dat werkt bevorderlijk.
Diversiteit is belangrijk, maar werven op talent, potentie en motivatie moet op de eerste plaats staan.
We maken zelf geen gebruik van A.I., aangezien ik dat op dit moment niet van toegevoegde waarde vind. Wel probeer ik uit te vogelen hoe het als hulpmiddel kan dienen en het me wellicht bij het proces kan helpen. Daar ben ik nog niet over uit.’
‘Voor mij betekent het, dat ik een kandidaat altijd zie als mens en niet als een product wat geld in het laatje moet brengen. Het kan een potentiële collega worden en daarmee wil ik vanaf het begin af aan een menselijke en oprechte verbinding creëren. Geen berichtje dat ik stuur – en ik heb er heel wat verstuurd – is hetzelfde. Dit krijg ik ook terug als feedback. Dat de manier waarop ik mensen benader een oprechte en warme indruk achterlaat.
‘Als je te veel nadenkt over hoe je iets wilt brengen, vind ik dat niet fair tegenover wie je voor je hebt.’
Ik ben bijvoorbeeld niet bewust bezig met hoe ik iemand afwijs. Dit hoort in alle eerlijkheid te gaan met een open en transparante reden. Uiteraard met veel zorg en respect richting de kandidaat. Als je te veel nadenkt over hoe je iets wilt brengen, dan vind ik dat niet fair tegenover de persoon die je voor je hebt. Ook vind ik het belangrijk om mezelf als persoon te laten zien, zodat mensen ook mij leren kennen. Persoonlijkheid laten zien vind ik erg belangrijk voor een recruiter.’
> En wat levert dat op, qua diversiteit?
‘Toevallig is het bedrijf sinds mijn indiensttreding nog diverser geworden, maar dat heeft niks te maken met bewust meer diversiteit creëren. In mijn ogen is werven in het kader van diversiteit immers óók bevooroordeeld werven. Diversiteit is enorm belangrijk, maar ik vind dat werven op basis van talent, potentie en motivatie op de eerste plaats moet staan. Dat is de kern. Vanuit dat startpunt kun je kijken naar hoe je meer diversiteit kunt creëren. Toch denk ik dat als je je meer bezighoudt met de inhoud en onbevooroordeeld werven, dat je dan vanzelf een gemêleerde organisatie krijgt.’
> Hoe zie jij zelf de toekomst van recruitment?
‘In mijn ogen wordt het een vak dat straks niet meer vrij beoefend kan worden. Er zou een volwaardige opleiding moeten komen, waarbij alle aspecten van het vak aan bod komen. De verantwoordelijkheid die de rol van een recruiter met zich meebrengt wordt vaak onderschat. Er heerst ook een stigma rondom recruiters. Dat vraagt om een flinke verandering binnen recruitmentland.
‘Positief is dat we ons minder blindstaren op cv’s en meer kijken naar de persoon erachter.’
In de praktijk komt er ook steeds meer technologie aan te pas. Het proces wordt zoveel mogelijk geautomatiseerd – en ik ben bang dat dat ten koste gaat van het menselijke aspect. Wat voor mij wel een positieve verandering is, is dat we ons steeds minder blindstaren op cv’s en meer kijken naar de personen erachter. Ook zie ik dat er steeds meer gebruik wordt gemaakt van video om te solliciteren. Mooie stappen!’
> Wat is volgens jou de beste manier om bias te lijf te gaan?
‘Dat begint bij bewustwording creëren en van daaruit voortborduren. Ik kreeg van iemand die mijn e-book had gelezen het bericht dat hij zich toen pas bewust was van zijn vooroordelen. Ook hangt het af van een sterk beleid binnen organisaties, waarbij recruiters of hiring managers intensief worden getraind op dit vlak. Denk hierbij aan trainingen die puur toegespitst zijn op het creëren van een routine, waarbij je als recruiter steeds de checkvraag stelt: “ben ik bevooroordeeld?”. Dit periodiek bijschaven en evalueren is onmisbaar, omdat het onderbewustzijn al snel in oude patronen kan terugvallen. Hoe en in welk deel van het proces daarbij een machine van pas kan komen? Dat is voor mij dus nog even de vraag.’
Vacatures invullen. Vraag recruiters en hun hiring managers naar hun prioriteiten, en meestal krijg je dat als antwoord, zegt Mirjam Vollering. Maar recruiters die alleen met de actuele vacatures bezig zijn, zijn zelden degenen die erbovenuit steken, benadrukt ze ook. ‘Het zijn niet de mensen die meer gewaardeerd worden en meer voor elkaar krijgen.’
‘Kijk eens voorbij de dagelijkse beslommeringen, waarin vacatures altijd voorgaan.’
Volgens Mirjam Vollering wordt het tijd dat recruiters dat zogenoemde ‘operationele niveau’ eens een keer ontstijgen en hun meerwaarde laten zien voor de organisatie. ‘Kijk eens voorbij de dagelijkse beslommeringen, waarin vacatures altijd voorgaan. Zoek bijvoorbeeld de bottlenecks uit in je proces. Of kijk waarop de organisatie haar instroom wil sturen. Dan pas kun je echt toegevoegde waarde leveren.’
Kengetallen
Mirjam Vollering is op 18 juni een van de sprekers tijdens het Werf& Seminar over Recruitment Kengetallen. De ervaren interim recruitmentmanager zal dan onder meer vertellen over het belang van data voor je recruitmentbeslissingen, maar belangrijker nog: over hoe je die beslissingen volgens haar ook meer strategisch kunt maken. ‘Dat helpt zowel de business, als jou als recruiter.’ Een voorproefje.
> Wat wil je je luisteraars meegeven?
‘De informatiebehoefte van een recruiter stopt vaak bij het invullen van een bepaalde vacature. Maar zelfs op directieniveau blijkt het lastig om de juiste stuurinformatie op tafel te krijgen. Systemen helpen natuurlijk ook niet altijd mee. Wie kent bijvoorbeeld een ATS dat de 10 basisrapportages voor je recruitment automatisch mee levert?
Wie kent een ATS dat de 10 basisrapportages voor je recruitment automatisch mee levert?
Tegelijkertijd is er wel een nadrukkelijk belang dat het operationele niveau overstijgt. Gaat het om diversiteit? Om de tijdigheid van je instroom? Om de kosten? Om internationalisering, regionale verschillen, interne mobiliteit? Of gaat het om specifieke competenties die je wilt binnenhalen? Als je zulke input gebruikt, kun je als recruiter ook meer strategische beslissingen nemen en echt meerwaarde toevoegen.’
> Hoe helpen kengetallen daarbij?
‘Het gaat mij dus eigenlijk niet zozeer om die kengetallen. Waar het mij om gaat is dat je moet weten wat belangrijk is voor een organisatie. En dat je vervolgens daarop kunt sturen. Denk bijvoorbeeld aan een scholengemeenschap, met een bestuur dat vraagt: hebben we in september genoeg gekwalificeerde leerkrachten? Dan kun je antwoorden: “ik denk het wel”. Je kunt het ook uitzoeken: om welke exacte aantallen gaat het?
Zonder planningen en historie blijft het trial and error. En dat is zonde.’
Maar daarbij gaat het dus ook om: wat is de verwachte uitstroom? Wat is de totaal benodigde instroom? Wanneer hebben we die mensen precies nodig? Wie zoeken we dan? Waar vinden we die mensen? Met voortgangsrapportages onderweg. Als je zelf recruitmentmanager bent heb je planningen en historie nodig om aan de slag te gaan. Zonder zo’n basis is het meer trial and error. En dat is eigenlijk altijd zonde.’
> Kun je nog een praktijkvoorbeeld geven waarin data het verschil maken?
‘Bij KPN bleek bijvoorbeeld eens uit de data dat het aandeel vrouwen daalde van 29% naar 23%. En we weten: hoe lager deze waarde, hoe moeilijker het wordt om vrouwen aan te trekken en te behouden. Dit zagen we destijds terug in de selectie- en uitstroomcijfers. Met deze data was het mogelijk te laten zien bij welke functies, niveaus en businessunits dit het meest speelde. Vervolgens konden we gerichte acties inzetten en de instroom monitoren, zodat de organisatie de terugloop kon bijsturen.’
> Bedoel je dat ook met ‘volwassenheid in sturen op cijfers’?
‘Meestal verdeel ik het in meten versus sturen versus voorspellen. De basis van kwaliteit, kosten en doorlooptijd moet er altijd zijn. Ook deze verschillen per organisatie, in belang, in norm, maar zelfs in: wat je meet. Daarom vind ik zo’n exercitie van SHRM over de cost per hire ook relevant. Zij zetten een aantal kosten op een rijtje om te kunnen vergelijken over organisaties heen. Terwijl we dat nu nog nauwelijks toepassen: we vragen bijvoorbeeld wel aan een kleine 200 organisaties wat hun cost-per-hire is. Maar hoe weten we dat we dan vervolgens geen appels met peren vergelijken? Alhoewel: beter een indicatie natuurlijk dan geen enkel idee. Maar het kan dus nóg beter, denk ik…’
> Wat zie je als grootste struikelblok in de praktijk?
‘We weten vaak niet wanneer recruitment succesvol is voor een bepaalde organisatie. Terwijl dat toch echt de basis is. En pas als je de organisatiedoelen kent, kun je ook specifiek gaan meten en sturen op cijfers.’
> En we ontkomen er niet aan: hoe is jouw werk door corona veranderd?
‘Ja, héééél bijzonder hoe snel Nederland vanaf maandag 16 maart ineens thuiswerkte! Ook digitaal lesgeven, wat ik doe voor NCOI, gaat prima. Het is natuurlijk anders met 15 cursisten van wie de een de hele dag op de bank zit en bij de ander kinderen en hond regelmatig de camera inkijken. Maar functioneel werkt het allemaal goed.
‘We zijn nu ruim 2 maanden verder. Ik heb het idee dat alles er inmiddels wel over gezegd is.’
We zijn nu ruim 2 maanden verder en ik heb het idee dat alles er inmiddels wel over gezegd en geschreven is. Persoonlijk vind ik het geweldig dat dit kan, en voor korte termijn oké. We waarderen straks des te meer onze collega’s, de catering op kantoor en een fijne werkplek!’
Meer weten?
Mirjam Vollering is op 18 juni een van de sprekers tijdens een speciaal online Werf&-seminar over Recruitment Kengetallen. Ook worden dan de nieuwste Kengetallen over de markt gepresenteerd. Hier vind je alle informatie.
Ja, dat hadden ze zich natuurlijk wel anders voorgesteld. Voor jezelf beginnen, terwijl de wereld in een crisis uitbarst, dat was natuurlijk niet het plan. Maar eind vorig jaar had Marieke Por de knoop al voor zichzelf doorgehakt. Ze zou iets nieuws beginnen, samen met Nicoline den Boogert. ‘En als je A zegt, dan moet je ook B zeggen. Er was geen harde aanleiding. Maar als je wacht op hét moment, dan kun je blijven wachten. Ik dacht toen nog: de markt is goed. Toen nog wel. En dus besloot ik de stap te zetten.’
De kiem voor de gezamenlijke onderneming werd al in 2012 (!) geplant.
Niet dat het een onbezonnen actie was. De kiem voor de gezamenlijke onderneming werd zelfs al in 2012 (!) geplant. Marieke was destijds een jaar lang op wereldreis, en stond op het punt met de boot de Atlantische oversteek te maken naar Suriname. Maar voor ze die kant op ging, had ze nog met Nicoline afgesproken op een terras in Sevilla. Daar kwam de eerste keer het plan op tafel. ‘Goh, wanneer durven we de stap te maken?’
Krachten gebundeld
En juist nu, op het moment dat rond de wereld reizen echt iets lijkt uit een héél ver verleden, is het dan zover. Onder de naam aBlend hebben de twee hun krachten gebundeld. ‘We gaan het nu echt doen’, vertelde Marieke in november over de telefoon aan Nicoline. Terugblikkend: ‘Het werd Kerst. Ik dacht: wat is nou het grootste cadeau dat ik aan mezelf kan geven? En hier hadden we het al zó lang over. Zo is het eigenlijk gekomen.’
‘Ik dacht: wat is nou het grootste cadeau dat ik aan mezelf kan geven?’
Er was natuurlijk ook een inhoudelijke aanleiding. Want kijkend naar de markt van Nederlandse arbeidsmarktcommunicatie en employer branding valt beiden ook iets op. Veel organisaties kijken óf naar tools, of naar de wervingsprocessen, óf naar hoe je met de arbeidsmarkt communiceert. ‘Wij geloven in de mix. We geloven in het juiste blend van oplossingen en ervaringen om jouw werkgeversmerk te laten groeien’, zeggen ze.
‘Het is bij ons niet alleen het middel, we kijken verder.’
‘Employer branding is immers een continu proces, waarbij een mix van oplossingen de strategie succesvol maken. Dat zit hem dus niet alleen in één campagneuiting of het juiste werkproces. Het gaat vooral ook om de juiste boodschap op het juiste moment over een langere periode. Van campagne denken naar een always on-strategie. Het is bij ons niet alleen het middel, we kijken verder.’
Kijkje in vele keukens
Dan gaat het dus om vragen als: wat zijn oplossingen voor de korte termijn? Wat kun je morgen al doen? Maar ook: wat nemen we mee in de strategie voor de langere periode? Door haar jarenlange ervaring bij onder meer Philips en Boskalis heeft Marieke veel in de interne keukens kunnen kijken van grote organisaties. Van interne mobiliteit tot campusrecruitment, en van referral tot externe campagnes: ze kwam het er allemaal tegen. Nicoline heeft juist meer ervaring in de ‘voorkant’: de communicatie naar buiten toe. Media, een merk opbouwen, (online) campagnes, data en branded content-strategieën? Dat is haar kopje thee.
‘Een nieuwe smaak’
Het gaat om ‘een nieuwe smaak in wervingsland’, zo zeggen beide. ‘We combineren bureau en interim en onze jarenlange ervaring met media en strategie. Het is heel fijn om bijvoorbeeld een dag per week inhouse te zitten. Je kunt snel schakelen en je ervaart meteen zelf de cultuur van het bedrijf waarvoor je werkt. Dat is zo waardevol!’
‘Zo waardevol om een dag per week inhouse te zitten.’
Ze vinden het belangrijk dat hun aanpak duurzaam is, het moet voor een langere tijd toepasbaar zijn, zeggen ze. ‘Maar dat betekent niet dat het alleen maar zaken voor de toekomst zijn. Zeker niet. Het vertaalt zich juist ook vaak in praktische, alledaagse adviezen. Zoals we bij Tommy Hilfiger deden, waar we een kanaalstrategie voor de socialmediakanalen maakten. Welke boodschap vertel je op welk kanaal? En hoe ga je om met een sterk corporate merk? Maar ook heel praktisch: hoe optimaliseer je video’s in je YouTube-kanaal? Die adviezen kun je de dag erna zelf al toepassen.’
Ambitie onverminderd
Vanaf 1 maart wilden ze eigenlijk bij elkaar aan tafel zitten, om van daaruit de wereld van employer branding te veroveren, te beginnen in Nederland. Helaas liep het anders en beperkt het intensief samenwerken zich momenteel tot digitale calls, ook met opdrachtgevers. Hun gezamenlijke ambitie is echter onverminderd, zegt Nicoline. ‘Employer branding is een prachtig vakgebied, we willen het met onze kennis verder helpen ontwikkelen. Ergens aan bijdragen. Het gevoel hebben dat als je weggaat, je het werkgeversmerk verder op de kaart hebt gezet.’
Meer weten?
Marieke Por en Nicoline den Boogert verzorgen op 28 mei een Online Class Haal meer uit je YouTube-video bij de Academie voor Arbeidsmarktcommunicatie. Voor iedereen die een succesvolle YouTube-video wil maken. Je hoeft geen specifieke kennis te hebben, maar bent vooral benieuwd naar handvatten en voorbeelden om zelf na afloop direct mee aan de slag kunt gaan.
Oké, het is nu crisis. Maar vóór die tijd vond hij het ook al een punt, zegt Matthijs Verburg (eelloo). ‘We naderden toen het punt dat er meer vacatures waren dan werklozen. Een heel bijzonder moment. Maar ook toen zaten er toch nog 800 à 900.000 inactieven thuis, van wie een groot deel best op een of andere manier inzetbaar is en wil zijn op de arbeidsmarkt. We bleken met z’n allen alleen niet in staat om die groep op een goede manier te matchen met de vraag. Dat is toch gek, hè? We zijn een heel slim land. Maar als het om matchen gaat, zijn we nog best dom.’
Niet meer: kijken of mensen bij een vacature passen, maar andersom: welk werk past bij mensen?
Als het zelfs in economisch goede tijden niet lukt om slim vraag en aanbod bij elkaar te brengen, waarom zou dat nu dan anders zijn? Frustrerend, noemt Verburg het zelfs. Daarom heeft hij er met alle collega’s van eelloo zijn missie van gemaakt om dat te veranderen. Op de site van het bureau staat een heus ‘manifest‘, dat laat zien hoe ze dat willen doen. De korte samenvatting: mensen niet meer zien als resources, maar dat systeem juist op zijn kop te zetten: werk als een resource voor mensen te zien. Dus niet meer: kijken of mensen bij bepaald werk passen, maar andersom: welk werk past bij mensen?
Vooruit kijken
‘Anders kijken naar vacatures’, noemt Verburg dat. Wat kunnen mensen goed? En welke werkzaamheden en taken zouden daarbij passen? ‘Iedereen heeft iets wat hem of haar drijft’, zegt hij. ‘En laat organisaties dan zoveel mogelijk plekken zijn waar mensen hun talenten kunnen inzetten. In plaats van: pas ik door het hoepeltje van wat de werkgever wil?’
‘We willen af van: pas ik door het hoepeltje van wat de werkgever wil?’
En daar komt dan – bijna automatisch – nog iets bij. Namelijk het idee dat het zou moeten draaien om wat je met elkaar wil bereiken. ‘En dus niet om de vraag: welk vak heb je 25 jaar geleden geleerd? Dat is niet meer zo interessant als je vooruit kijkt.’
Maar hoe realistisch is dat?
Een mooie visie natuurlijk, maar is het niet naïef? Hoe realistisch is dat beeld van ‘omgedraaid recruitment’ eigenlijk? Nou, bij eelloo proberen ze het ook al lange tijd in de praktijk te brengen. In goede en in slechte economische tijden. En dat levert ook vaak mooie resultaten op. Actueel is bijvoorbeeld de prijs die ze wonnen bij de zogeheten AI x Recruitment-challenge van de NSvP.
Waar zitten de grenzen aan geautomatiseerde beslissingen in recruitment?
In deze challenge gaat het erom de mogelijkheden van A.I. in de wereld van recruitment te onderzoeken en een stap verder te brengen. Hoe kan A.I. recruitmentbeslissingen beter en transparanter maken en voor alle betrokkenen een meerwaarde zijn ten opzichte van traditionele werving- en selectiemethoden? En waar zitten de grenzen aan geautomatiseerde beslissingen?
Een soort Tinder
Op die challenge kwam eelloo met ‘een soort Tinder‘, waarbij mensen op een bestaand recruitment-platform (WIJIJ) kunnen zoeken naar banen die matchen met hun eigen brede profiel. Het achterliggend algoritme leert zo steeds beter passende aanbevelingen te doen. Daarbij gaat het nadrukkelijk niet alleen om de match op harde eisen, maar juist ook om soft skills, drijfveren en persoonlijkheid. En ook type organisatie en inhoud van de functie worden meegenomen in de match. Zo wordt het voor de betrokkene inzichtelijk welke werkzaamheden, en welk type organisatie bij hem of haar passen en ook om werk te vinden in heel andere sectoren.
‘Je kunt in die tool niet alleen aangeven wat bij jou past en wat niet, maar ook waarom’, legt Verburg uit. ‘Zo leren we niet alleen een betere match te maken tussen mens en organisatie, maar ook welke elementen voor mensen belangrijk zijn. Dat zorgt niet alleen voor een beter verhaal bij een sollicitatiegesprek, maar ook voor eerlijke AI, zonder dat er discriminerende factoren worden meegenomen.’ En dat alles volgens de principes van ‘explainable A.I.’, oftewel: waarbij je de resultaten kunt uitleggen, en het geen black box is.
‘Een goede match leidt aantoonbaar tot meer werkgeluk.’
Doel van het project is niet alleen mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt betere kansen te bieden. Ook wordt ermee beoogd werkenden betere loopbaanbeslissingen te laten nemen. ‘Er is over het algemeen veel meer efficiency te halen in de match’, zegt Verburg. ‘Dat klinkt aan de ene kant misschien heel bedrijfseconomisch, maar een goede match leidt ook aantoonbaar tot meer werkgeluk. Het scheelt heel veel als je weet dat je van waarde bent. En we kunnen nu techniek inzetten om te zorgen dat je beter tot je recht komt. Waarom zouden we die technieken niet meer gaan gebruiken?’
Wat moet de kandidaat eigenlijk kunnen?
Maar om goed te kunnen matchen, is het natuurlijk niet alleen belangrijk dat werkzoekenden weten wat ze kunnen en willen. De andere kant van de medaille is minstens zo belangrijk. En hier is minstens zoveel te winnen, erkent Verburg. Veel werkgevers hebben nauwelijks in kaart wat ze écht in een kandidaat zoeken, wat voor de baan écht de belangrijke vaardigheden zijn, vandaag én morgen, kortom: wat een kandidaat al dan niet geschikt maakt.
Over het algemeen wordt vrij slecht ingeschat wat nodig is om een functie te vervullen.
Kortweg zijn er drie manieren om daarachter te komen, zegt hij. Óf je vraagt aan de hiring manager of recruiter wat belangrijk is. Óf je gaat meten wie er succesvol is, en vertaalt dat vervolgens terug naar je recruitmentpraktijk. En als derde mogelijkheid: je gebruikt de wetenschap. De eerste optie is momenteel nog de meest gangbare vorm. Maar die kent ook een stevig nadeel, zegt Verburg. ‘Als je aan de hiring manager vraagt wat belangrijk is, gaat het meestal meer over de fit met de organisatie dan over het werk dat je gaat doen. Over het algemeen wordt vrij slecht ingeschat wat nodig is om een functie te vervullen. Met alle gevaren van dien. Het sluit al snel groepen uit, en is gewoon niet zo geschikt om je selectie op te baseren.’
Meten is niet echt weten
Meten dan maar? Dat klinkt in elk geval een stuk aantrekkelijker. Meten is immers weten. En als je weet wie goed hebben gepresteerd in het verleden, kun je dat mooi doortrekken naar de toekomst, toch? Maar ook dat meten kent zo zijn nadelen, aldus Verburg. ‘Het kan bijvoorbeeld leiden tot een monocultuur, waarbij iedereen op elkaar lijkt. Dat is niet goed voor je diversiteit. Je weet namelijk niet hoe mensen het zouden doen die je níet hebt aangenomen. Bovendien is het lastig echt een grote steekproef te krijgen, zodat je al snel zit met meetproblemen. Het is sowieso bijzonder lastig om objectief prestaties van mensen te beoordelen. Maar het allerbelangrijkste nadeel: het is niet toekomstgericht. Het kijkt alleen naar het verleden. Terwijl in de toekomst heel andere vaardigheden nodig kunnen zijn.’
‘Stel: je bent journalist. Dan weten we uit wetenschap wel voor 90 procent van wat je dan moet kunnen.’
De derde optie is wat dat betreft aantrekkelijker, schetst Verburg. In de wetenschap zijn nu al vrij veel data over bepaalde beroepen te vinden. ‘Stel: je bent journalist. Dan weten we uit wetenschap wel voor 90 procent van wat je dan moet kunnen. En dan hebben we nog niemand om een functie-eis gevraagd. Vanuit optie 1 kun je dan nog wel een extra eis toevoegen. Pas je als journalist bijvoorbeeld beter bij De Groene Amsterdammer of De Telegraaf? Maar als je het zo doet, kun je veel efficiënter matchen op grote schaal en beter dan zoals het nu nog vaak gebeurt.’
Matchen zonder uitvragen
Deze vorm van matchen maakt ook een overstap tussen sectoren makkelijker, denkt hij. ‘Je kunt heel veel matchen zonder het te hoeven uitvragen. Als je bijvoorbeeld bij de ANWB gewerkt hebt in een callcenter, dan blijkt uit de data dat je waarschijnlijk ook goed zou passen als assistente van een huisarts. Dat is een stap die echter nu nog niet zo makkelijk gemaakt wordt. Als we die ingrediënten rijker zouden gebruiken, en die techniek meer zouden inzetten, zou je de arbeidsmarkt een stuk soepeler kunnen laten verlopen.’
‘We stappen in de samenleving sowieso steeds meer af van het idee van vastomlijnde beroepen’
Daar past wat hem betreft ook het voorbeeld bij van de zogeheten ‘skillspaspoorten’, waar eelloo momenteel mee bezig is, samen met onder meer AWVN, Luchtvaart community Schiphol, House of Skills en vijf bedrijven op de nationale luchthaven. Het idee daarbij: je niet blindstaren op functieniveau en -titel, en de daarbij behorende diploma’s, maar een tool die in één oogopslag zien welke skills en talenten je als medewerker in huis hebt. Ook als je een bepaald diploma níet hebt. Ook dat zou toegang tot bepaalde beroepen voor mensen makkelijker maken maken.
‘Je kunt heel veel matchen zonder het te hoeven uitvragen.’
‘We stappen in de samenleving sowieso steeds meer af van het idee van vastomlijnde beroepen’, zegt Verburg. ‘Het schuift steeds meer op naar taken en werkzaamheden. Ook termen als jobcarving en jobcrafting hebben hierop betrekking. Werken met skillspaspoorten, waarop duidelijk staat wat voor vaardigheden je allemaal in huis hebt, zou dit veel makkelijker maken. Het sluit ook goed aan bij onderzoek waaruit blijkt dat er nog veel verrassende, verborgen matches op de arbeidsmarkt zijn te maken.’
Patronen doorbreken
Zo zijn er veel initiatieven gaande om de arbeidsmarkt ‘soepeler’ te maken, vertelt Verburg. En dat is hard nodig ook, zegt hij. ‘Als mensen vinden we het over het algemeen moeilijk om patronen te doorbreken. Ik heb zelf bijvoorbeeld psychologie gestudeerd. Dus dan blijf je de rest van je leven psycholoog. Om dat even omver te duwen, dat is lastig. Maar dat sectoraal denken, dat ‘ik ben iemand uit de zorg’, dat hindert wel eens het vrij heen en weer stappen op de arbeidsmarkt.’
‘Dan zie ik voor de aanleg van zonnepanelen weer een groep Bulgaren ingevlogen worden. Zonde.
En dat is vaak zonde, zegt hij. ‘Dan zie ik bijvoorbeeld dat voor de aanleg van weides met zonnepanelen weer technici uit Bulgarije worden ingezet. Terwijl er Nederlanders thuis zitten die dit ook best zouden kunnen en willen, maar alleen de juiste papieren ontberen. Dat vind ik dan jammer. Qua technologie zijn we gelukkig echt een heel eind op weg om dit goed te ondersteunen en te veranderen. Nu moet het nog in de praktijk gebeuren.’
Leerbaarheid centraal
Hoe ziet hij eigenlijk de toekomst van matching? Zijn we bijvoorbeeld over 5 jaar zover dat algoritmes voor ons al de ideale baan kunnen vinden, op basis van ons online gedrag? ‘Ik denk dat we over 5 jaar wel iets meer van onze huidige dogma’s af zijn. Het zal minder gaan om: wat hebben we in huis, maar meer om: wat kunnen we ze nog leren?’
‘Bijna niemand doet nu nog iets wat hij of zij 20 jaar geleden ook al deed. En dat zal zich doorzetten.’
Kennis veroudert immers steeds sneller. ‘Bijna niemand doet nu nog iets wat hij of zij 20 jaar geleden ook al deed. En die trend zal zich doorzetten. Maar het zal in de toekomst ook veel meer gaan om: de juiste plek vinden. Daarmee bedoel ik: een plek waarin jij bijdraagt aan iets waaraan je ook bijdragen wil. Er zijn natuurlijk al cultuurchecks. Maar wij zijn nu ook verder aan het kijken, en onderzoeken hoe je ook de juiste waarden zou kunnen matchen. Dan gaat het dus niet alleen over of je ideeën over de werk/privébalans passen bij die van de organisatie, maar ook bijvoorbeeld over matching met de sustainable development goals. Hoe zit de organisatie daarin? En hoe zit de kandidaat daarin? Ook daarop kun je beter matchen dan tot nu toe gebeurt. En dat is dan vervolgens typisch zo’n onderwerp dat je goed kunt doorspreken in een sollicitatiegesprek, in plaats van daar alleen de checks en balances af te vinken.’
Meer weten?
Jaap Jan van Assen, collega van Matthijs Verburg, was recent bij People Power Podcast om te praten over de NSvP-AI x recruitment-challenge:
Ze vond het ‘best moeilijk’ om er zo openlijk over te beginnen, zegt ze, zo midden in de crisis rondom het coronavirus. Omdat het zo persoonlijk is natuurlijk, maar ook omdat nu alles wel om corona lijkt te draaien. Toch deed Sheila van der Meeren het. Want hoe vreselijk het om zich heen grijpende COVID19-virus ook is, het is natuurlijk niet het enige gezondheidsissue waar we met z’n allen mee kampen. En ook niet het enige dat grote impact heeft op de samenleving. En daar wil ze graag aandacht voor vragen.
Corona is natuurlijk niet het enige gezondheidsissue waar we met z’n allen mee kampen.
En dus brengt de Waalwijkse binnenkort het boek uit: ‘Fuck, ik heb kanker’. Over haar eigen medische ervaringen van de afgelopen jaren, en over haar recente werk voor de stichting Supervrouw. Dit alles bedoeld om anderen die met hetzelfde probleem kampen te inspireren en te helpen, maar ook om een (dure) stamceltherapie in Mexico te bekostigen die haar eigen kwaliteit van leven weer aanmerkelijk kan verbeteren.
Hoe verder na de diagnose?
Want het waren twee heel bijzondere jaren, vertelt ze. Sinds het moment dat ze in mei 2018 de diagnose kreeg, en zich afvroeg: hoe nu verder? Want ja, daar sta je dan. Borstkanker. En alleenstaande moeder van 2 kinderen, met een eigen onderneming in de recruitmentbranche waar je grootse plannen mee hebt. ‘Ik had net mijn laatste spaargeld gestoken in mijn eigen kantoor’, blikt ze terug. ‘Ik had echt het plan om te gaan groeien, mijn business was er helemaal klaar voor. Ja, toen kwam dit er wel even vervelend tussendoor natuurlijk…’
‘Ik had echt het plan om te gaan groeien, mijn business was er helemaal klaar voor.’
De jaren erna werkte ze ‘gewoon’ door, in het vernieuwde kantoor, tussen de chemobehandelingen door. Ze wilde dat klanten zo weinig mogelijk ervan wisten en merkten, want dat zou misschien klanten kunnen kosten. En dus blogde ze al die tijd onder pseudoniem. Deze maand maakte ze echter bekend dat ‘Iris‘ eigenlijk ‘Sheila van der Meeren’ heet. ‘Het is echt een deel van mij’, zegt ze nu. ‘Als je zelf het verhaal bent, kun je op een gegeven moment niet langer een andere naam kiezen, vind ik. Heel veel mensen halen ook inspiratie uit mijn verhaal. Tegen hen wil ik ook zo eerlijk mogelijk zijn.’
‘Tuimelde zo in een franchise’
De 45-jarige Van der Meeren werkt al heel wat jaar in de recruitmentbranche. Na een aantal banen in loondienst, eerst als accountmanager in HRM-software, en daarna bij een detacheringsbureau, startte ze in 2009 met ‘Recruitment4You‘. Net moeder geworden, ‘geen handige planning in ondernemerschap’, begon ze in een ‘mobiele kantoorunit’ met twee werkplekken. Maar haar aanpak viel al snel op, waarna ze werd benaderd om haar formule om te zetten in een franchiseformule.
‘Ik was net moeder geworden, geen handige planning in ondernemerschap.’
In een razend tempo werd daarvoor vervolgens alles geschikt gemaakt. ‘Stevige kost’, blikt ze terug, ‘en ik tuimelde daar zo in.’ Vijf jaar lang draaide ze vervolgens een hele franchiseformule met haar recruitmentbureau. Tot het haar te veel werd. ‘Ik was altijd aan het werk. Had weinig sociaal leven over. En dat met twee kinderen, dat wilde ik eigenlijk niet meer.’
De echt grote klap kwam erná
En dus besloot ze om te ‘downsizen’, oftewel: afscheid te nemen van de franchisenemers, en weer gewoon met haar eigen formule verder te gaan. In 2016 lukte dat. En de jaren erna liepen zelfs voorspoedig. Tot dat moment in 2018 dus, waarop ze de verschrikkelijke diagnose kreeg. De groeiplannen konden meteen de koelkast in. Wat volgde, waren onder meer 29 chemo- en immuno-behandelingen. Met tussendoor nog vele onderzoeken. Daarna volgden de operatie en bestralingen.
‘Al die behandelingen hadden me uitgeput.’
‘Maar de echte grote klap kwam pas erná’, vertelt ze. ‘Al die behandelingen hadden me uitgeput. En er kwamen zakelijke tegenslagen. Zoals een klant die me oplichtte, door een kandidaat aan te nemen zonder de fee te betalen. In vol besef wat er gaande was, brak ik nadat ik ophing in tranen uit. Ik prijs me gelukkig met een team van fijne mensen en studenten om me heen die het op kantoor draaglijk maakte.’
Genezen verklaard. Maar nog niet de oude
Ja, ze was genezen verklaard. Officieel ‘schoon’, zoals het dan zo mooi heet. Maar het is niet zo dat ze daarmee haar oude leven ‘gewoon’ weer kon oppakken. ‘Ik dacht dat ik er met het afsluiten van het behandeltraject zou zijn. Maar het herstel van de behandelingen bleek minstens zo belangrijk. Ontdekken wat je wel en niet kunt. Mijn werk kan ik nog uitstekend doen, maar wel op momenten die bij mij passen. En soms betekent het dat ik ’s nachts werk. Want door de chemo is mijn slaapritme verstoord geraakt. Gelukkig kan ik als eigen baas zelf bepalen hoe mijn werkschema eruitziet.’
‘Mijn werk kan ik nog uitstekend doen, maar wel op momenten die bij mij passen.’
Maar er zijn meer fysieke ongemakken. Zoals cognitieve uitval, waardoor ze af en toe zegt niet op woorden te kunnen komen, zeker in stresssituaties. Of sporten, wat nu lastiger is dan hiervoor. En dan heeft ze ook nog intoleranties voor veel voedingsstoffen erbij gekregen. Kortom: ‘De lijst met restklachten is lang.’
De mogelijkheden van stamceltherapie
Bij toeval (‘Maar ja, wat is toeval?’) stuitte ze vervolgens op de mogelijkheden van stamceltherapie om die klachten terug te brengen. Een voor haar veelbelovende therapie, met echter één grote kanttekening: hij wordt niet vergoed door de ziektekostenverzekering. Wat nu te doen? ‘Langzaam begon toen het idee te ontstaan om al mijn ervaringen, alle middelen die ik heb getest en ook hoe ik door de moeizame tijd ben komen door mijn optimisme, uit te geven in een boek.’
De opbrengst is volledig bedoeld om de stamceltherapie mogelijk te maken.
Het was begin dit jaar, toen corona nog zomaar als ‘een griepje’ in China afgedaan werd. Wat volgde was een stichting, Supervrouw geheten, bedoeld om vrouwen in soortgelijke situaties ‘te inspireren en te empoweren’. En het boek dus, dat nu in pre-order is en in juni officieel moet verschijnen. De opbrengst is volledig bedoeld om de stamceltherapie mogelijk te maken.
‘Ik kwam erachter dat er eigenlijk niets voor deze doelgroep was’, zegt ze. ‘Daarom ben ik met deze stichting gestart. En vervolgens kwam ook het idee om dat boek uit te geven. Ik weet best: ik ga daarmee geen grote veranderingen teweeg brengen. Maar ik denk wel dat ik veel praktische problemen voor mensen ermee kan oplossen. Ik vraag de mensen ook altijd waarom ze het boek bestellen, zodat ik er ook een persoonlijke boodschap in kan schrijven.’
Nu voor een moeilijke afweging
Ze zit momenteel in de moeilijke fase dat ze een offerte uit Mexico heeft gehad, om voor 32.500 euro een 6-daagse behandeling te ondergaan, waarna ze weer helemaal de oude zou zijn, zonder bijwerkingen. Via de acties tot nu toe is zo’n 11.500 euro daarvan al binnen. ‘Eén man doneerde gewoon 1.000 euro, zó bijzonder.’ Maar nu is dus de vraag: hoe de rest van het geld bij elkaar te krijgen? Durft ze de offerte wel te ondertekenen? En dan is door de coronacrisis alles ook nog eens ‘ondergesneeuwd’, zoals ze het zelf zegt.
‘Had ik zó hard gewerkt om sterk te blijven, en dan krijg je ineens dit over je heen.’
‘In maart gingen we los met de stichting. Maar de aandacht ging toen volledig uit naar corona.’ Dat merkte ze trouwens ook zakelijk meteen. ‘Medio oktober begon het bij mij weer te draaien. En in januari, februari stond het er zelfs heel goed voor. Maar toen brak ineens corona uit. Had ik zó hard gewerkt om sterk te blijven, en dan krijg je ineens dit over je heen. Ik heb nu nog 1 vacature in behandeling die spoed heeft, en 1 vacature voor een kok, waarvan de opdrachtgever heeft gezegd: je mag zoeken, maar je hoeft geen haast te maken. Het restaurant is nu namelijk toch gesloten…’
Groeiplannen zijn niet verdwenen
Moeilijke tijden dus. Maar Van der Meeren is er het type niet naar om bij de pakken neer te gaan zitten. ‘Positief zijn, creatief zijn, dat houdt me op de been. In de zomer van 2019 had ik ook een moeilijk moment. Dacht ik: hoe moet ik het in vredesnaam allemaal gaan rondbreien? Maar ook toen had ik het gevoel: het komt goed. En dat heb ik nu gelukkig weer.’
‘Positief zijn, creatief zijn, dat houdt me op de been.’
De groeiplannen met haar eigen onderneming? Die zijn er dan ook nog steeds. Onverminderd. ‘Ik wil gewoon heel graag groeien’, zegt ze. Dat moet onder meer gebeuren met twee scans, zowel aan de kant van werkgevers als bij kandidaten. De eerste is de Cultuur Talenten Scan (CTS®), die inzicht geeft in de cultuur van je bedrijf. De andere is de Pre-Selectie Scan (PRS®) die besproken wordt tijdens het sollicitatiegesprek en die inzicht geeft in de aangeboren competenties van een kandidaat. Leg die twee op elkaar en een betere match ligt in het verschiet, zegt ze.
‘Een aantal studenten zou gaan afstuderen op deze scans. Dat hebben we nu stilgelegd.’
‘Een aantal studenten zou gaan afstuderen op deze scans. Dat hebben we nu stilgelegd. Maar mijn ambitie is er nog steeds. En vanaf augustus willen we dit heel graag weer oppakken. Omdat ik heel graag wil dat heel Nederland dit soort scans gaat gebruiken. Vanuit zakelijk belang, natuurlijk, maar ook vanuit een stukje idealisme. Ik denk namelijk echt dat recruitment daarvan beter zou worden.’
Doneren?
Het boek ‘Fuck, ik heb kanker’ van Sheila van der Meeren (onder het pseudoniem Iris Lemaere) is nu in pre-order verkrijgbaar en verschijnt officieel in juni.
Eigenlijk wilden ze al eerder live gaan. Maar een van de oprichters, Murat Ersoy, raakte geveld door Corona. En nou is het sowieso al een rare tijd om met een nieuw initiatief te komen; in zo’n geval is het dat natuurlijk helemáál. Maar zie, Ersoy (foto hiernaast) knapte de afgelopen weken gelukkig weer op. En dus mogen ze het vandaag officieel aankondigen: na lang bèta testen is unlocQed nu dan eindelijk écht live.
unlocQed vult een gat wat allang braak lag, zegt Mahir Özdemir.
Een mooie dag, aldus mede-oprichter Mahir Özdemir. En niet alleen voor het team zelf, maar volgens hem zelfs voor de hele arbeidsmarkt. Want unlocQed vult een gat wat allang braak lag, zegt hij. Namelijk: de doelgroep van latente kandidaten matchen aan geïnteresseerde werkgevers, op een manier die kandidaten privacy garandeert, en dus activeert. En ook nog eens bias uitsluit. Een beetje zoals ‘The Voice‘, zo is het uitgangspunt.
De kandidaat beslist
Wat is het idee? Werkzoekenden kunnen op unlocQed hun profiel plaatsen, maar dan zónder naam, leeftijd of geslacht. Een werkgever kan vervolgens op het platform contact zoeken met kandidaten via een chat of videochat. Maar de kandidaat beslist óf en wanneer zijn of haar persoonlijke gegevens worden prijsgegeven. Dit voorkomt onbewuste aannames en voorkeuren van werkgevers tijdens de start van de werving en selectie, aldus de oprichters.
Werkzoekenden kunnen op unlocQed hun profiel plaatsen, maar dan zónder naam, leeftijd of geslacht.
En dat niet alleen: werkgevers kunnen door deze aanpak ook méér potentiële kandidaten bereiken, zegt Özdemir. ‘Kandidaten bijvoorbeeld aan wie ze in eerste instantie niet zouden hebben gedacht. Of waarmee zij tot nu toe geen contacten konden leggen.’ De reden daarvoor: doordat het anoniem is, zullen mensen met een betaalde baan volgens hen zich eerder vrij voelen op hun profiel te uploaden. ‘Zij kunnen zo namelijk ongestoord en in hun eigen tijd de markt verkennen voor betere arbeidskansen. Daarnaast hoeven zij niet beducht te zijn dat hun huidige collega’s of werkgever erachter komt…’ Wat natuurlijk dus ook weer tot meer kandidaten kan leiden voor werkgevers.
Met een gerust hart rondstruinen
Cookies? Volgens Özdemir worden ze op de site tot een minimum beperkt. ‘Persoonsgegevens blijven daardoor altijd vertrouwelijk. Gebruikers kunnen er met een gerust hart rondstruinen. Ze worden daarna niet achtervolgd met advertenties of spamberichten. Ze krijgen alleen bericht als een werkgever in hen geïnteresseerd is. ‘In letterlijk 6 clicks kun je zo 4 sollicitatiegesprekken krijgen.’
‘In letterlijk 6 clicks kun je zo 4 sollicitatiegesprekken krijgen.’
Bedrijven kunnen een bedrijfsprofiel aanmaken. Hier plaatsen zij bijvoorbeeld blogs, maar ook hun vacatures, waarop leden van het platform dan ook actief kunnen reageren. Leden kunnen er ook bedrijven volgen naar wie hun interesse uitgaat. Bedrijven die meegedaan hebben aan de test bevestigen de behoefte aan blogs en informatie om meer te vertellen over hun bedrijf en over de branche waarin zij actief zijn. De volgende update zal hier verder op inspelen, belooft Özdemir.
Het volgende ‘ecosysteem’
Het idee is ontstaan uit de ruime recruitmentervaring van onder meer Ersoy. Hij vond dat je mensen op basis van persoonlijkheid, kennis, kunde en kwaliteiten moest beoordelen, maar dat de huidige platforms hier niet aan voldeden. Ersoy was al begonnen aan de ontwikkeling van dit ‘disruptieve platform’, toen hij zo’n 2,5 jaar geleden Özdemir tegen het lijf liep, die op dat moment net voor zichzelf was begonnen met een adviesbureau op het snijvlak van marketing, sales en blockchain. Bij die ontmoeting werd het zaadje van de samenwerking geplant. ‘Ik dacht meteen: wow, wat vet’, vertelt Özdemir.
Toch duurde het dus nog geruime tijd voordat het platform daadwerkelijk in de lucht kwam. Dat heeft volgens hem onder meer te maken met de vele bètatests die zijn gedraaid, waar zeker 100 mensen aan hebben meegedaan. En nieuwe software maken, dat vergt ook gewoon tijd, zegt hij. Maar het is dan ook niet zomaar een nieuw jobboard dat hier wordt live gezet, aldus Özdemir. Het gaat hier volgens hem zelfs om: ‘het volgende ecosysteem’
Van werkgeluk tot bomen planten
‘Daarom werken we bijvoorbeeld ook samen met WeConomics van Paul Bessems. Het gaat ons niet alleen om een nieuw businessmodel, maar om een heel nieuw community-model, een andere manier van kijken naar de arbeidsmarkt. Met een heel frisse blik willen we de arbeidsmarkt ingrijpend openbreken. Want wij geven om werkgeluk, vanuit de kant van werknemer en werkgever.’
‘Het gaat ons niet alleen om een nieuw businessmodel, maar om een heel nieuw community-model’
En het gaat zelfs niet alleen om menselijk geluk, zegt Özdemir (foto hiernaast). Ook aan de planeet is gedacht. ‘Bij elke nieuwe arbeidsrelatie planten wij namelijk via Trees for All een boom in Nederland én in het buitenland. Daarnaast planten wij ook nog eens twee bomen bij elke ingekochte vacature. Zo draag je niet alleen bij aan je eigen carrière en werkgeluk, maar doe je ook wat voor de medemens en onze aarde.’
Moedig voorwaarts!
Grote woorden? Zou kunnen. Maar de live sessies die het nieuwe platform heeft georganiseerd met zowel klanten als latente kandidaten geven Özdemir in elk geval alle vertrouwen. ‘Dan zie je dus dat het werkt’, zegt hij. ‘En dan kan ik dus ook wel zeggen: we hebben er zin in! Dit is nog maar het begin. Wij gaan verder met ontwikkelen. De eerste stap is in elk geval gezet. En nu: moedig voorwaarts!’
‘Je ziet in HR op IT-gebied nog best veel oud denken.’
De initiatiefnemers zijn nu zelfs bezig met een boek om hun kijk op verbetering van de arbeidsmarkt vast te leggen. ‘Je ziet in HR op IT-gebied nog best veel oud denken’, zegt Özdemir. ‘Zeker nu door de crisis zal er beweging komen, daar ben ik van overtuigd. Onder druk wordt alles vloeibaar. En ik denk dat wij daar de goede oplossing bij gevonden hebben.’
Gesteund door onderzoek
Hij weet zich daarbij ook gesteund door onderzoek. In opdracht van unlocQed ondervroeg DirectResearch eind vorig jaar bijna 3.000 Nederlandse volwassenen over de arbeidsmarkt. Op de stelling ‘Ik heb een leuke baan, maar als er een betere en leukere baan voorbijkomt sta ik open voor een nieuwe uitdaging’, antwoordde 63% met: ‘eens’.
‘Het sollicitatieproces kan hierdoor sneller, efficiënter, voordeliger en duurzamer.’
Dat geeft voor Özdemir aan dat de sleutel bij de latente kandidaat ligt. Als je die weet te activeren, zonder dat op straat ligt dat hij of zij aan het solliciteren is, neem je veel frustratie uit het recruitmentproces weg, zegt hij. ‘Dan wordt de kans op slagen ineens vele malen groter. Het sollicitatieproces kan hierdoor sneller, efficiënter, voordeliger en duurzamer.’
Positief blijven. Optimisme. Vooruit kijken. Kansen zien. Mogelijkheden. Jezelf blijven aanpassen. Het lijken misschien dooddoeners, maar het is de enige manier om – samen – uit de huidige crisis te komen. Dat stralen in elk geval alle ondernemers uit die zijn geïnterviewd voor de nieuwe editie van het bijzonder vormgegeven online magazine What’s Up, een uitgave van UP in business, bureau in Breda dat staat voor ‘slimme groei’ in sales en recruitment. Onder die geïnterviewden ook veel mensen uit de arbeidsbemiddeling- en recruitmentbranche. Wat zeggen zij zoal over de huidige tijd? Een overzicht in 7 opvallende quotes.
Zegt: ‘In deze corona-crisis stopte iedereen met vacatures plaatsen en trok men alle budgetten in. Wij hebben ons 14 dagen rustig gehouden, omdat we merkten dat werknemers en zzp’ers andere zaken aan hun hoofd hadden. Daarna zijn wij vol aan het werven gegaan. Net als in de kredietcrisis. Je moet mensen benaderen als ze thuis zitten. We zijn nu volop bezig om deze vaklieden te plaatsen, waardoor we hopen de iets mindere start binnen enkele maanden goed te maken.’
‘Gebruik juist deze tijd alsof het Kerstmis is’
Wie: Marc Lammers
Is: voormalig hockeycoach, tegenwoordig motivational speaker
Zegt: ‘We moesten in Beijing spelen, hoogste smoggehalte van de wereld. Iedereen zei: crisis, crisis, je kunt daar niet sporten. Ik dacht alleen maar: kansen. Want nu kunnen we ons onderscheiden ten opzichte van de concurrentie. En dus zijn we klimaatkamers ingegaan om te kijken wat er gebeurt, hebben we ijsvesten gebruikt om sneller te herstellen na een wedstrijd. Zo zijn we ons zo snel mogelijk gaan aanpassen aan de omstandigheden.’
‘We hebben geen invloed op corona. Maar je hebt wel 100% invloed op jezelf, op je aanpassingsvermogen.’
‘We hebben geen invloed op corona. Maar je hebt wel 100% invloed op jezelf, op je aanpassingsvermogen. Ben je agile? Creatief? Innovatief? Ik ben zelf van school afgestuurd. Hartstikke dyslectisch. Wist ik niet. Maar ik kwam erachter: dyslexie is geen handicap, het is geen crisis, het is een gave. Want het compenseert alles. Wij dyslectici kunnen juist creatief denken. We spelen nu ook niet tegen een crisis. We spelen tegen de concurrentie. En nu gaat het erom: wie bereidt zich het beste voor? Als hockeyers trainden wij bijvoorbeeld altijd op Eerste en Tweede Kerstdag. Want dan wist ik dat de concurrent niet trainde. En zo wonnen wij misschien wel de Olympische Spelen. Dus gebruik juist deze tijd alsof het Kerstmis is. En bereid je goed voor, voor als het weer gaat beginnen.’
‘Dit voelt als een nieuw begin’
Wie: Stefanie Kollen
Is: samen met Maartje van Mackelenbergh eigenaar van Licht, schakel tussen zelfstandige, energieke professionals en ondernemende organisaties op het gebied van marketing- en communicatieopdrachten.
Zegt: ‘Daar waar het allemaal begon 5 jaar geleden, aan de keukentafel. Daar zitten we de laatste weken weer. Ergens voelt het ook weer een beetje als een nieuw begin. Alles staat op scherp, je bent nog alerter dan anders en de adrenaline giert door je lijf. Het zijn absoluut spannende tijden, maar het brengt ook veel mooie dingen. Zo hebben we voor een aantal zorginstellingen heel goed kunnen helpen met kandidaten die werden ingezet op crisiscommunicatie of extra ondersteuning op de afdeling communicatie, omdat de druk daar gewoonweg te hoog was geworden. Zo tastbaar kunnen bijdragen is mooi en dat geeft voldoening.’
Zegt: ‘In het begin durfde ik het niet uit te spreken maar ik heb het toch gedaan… Ja, ik voel me veel beter sinds de crisis! Raar maar waar. Mensen vragen of ik, gezien het grote omzetverlies, nog wel lekker slaap en of ik me zorgen maak over de toekomst. Maar het antwoord is: ik slaap beter dan ooit en ik maak me klaar voor de toekomst!’
‘Het voelt alsof de TGV even een stop heeft gemaakt voor een grote beurt, om beter dan ooit terug te keren.’
‘Het voelt alsof de TGV even een stop heeft gemaakt voor een grote onderhoudsbeurt, om vervolgens beter dan ooit terug te keren. Ik heb rust in mijn hoofd. Zie de dingen die echt belangrijk zijn en heb mijn gezin van dichterbij meegemaakt dan ooit tevoren. We hebben de ruimte gebruikt om de franchiseformule voor Werken in de Regio uit te werken en in een paar weken heb ik mijn dochter leren paardrijden, maken we samen huiswerk, mijn zoon is zindelijk en mijn man blijkt een fantastische vent te zijn! Ik zal zeker niet zeggen dat ik dankbaar ben voor deze crisis, maar het heeft de wereld wel wakker geschud. We hoeven niet constant in de hoogste versnelling te staan.’
Zegt: ‘Natuurlijk, de crisis kost ons omzet. Je kunt daar erg mee worstelen en erover inzitten. Maar dat doe ik heel bewust niet. Uiteraard is corona op zichzelf vreselijk, zowel voor de gezondheid als de economie. Voor bedrijven heeft het virus in mijn ogen een keerzijde, zoals die van haat liefde is en van oorlog vrede. En die keerzijde is dat je ondanks de ellende echt iets kunt betekenen. In de samenleving zie je dat ook – eindelijk – gebeuren, dat mensen elkaar helpen, dat er aandacht is voor een ander. Ik probeer dat in mijn eigen organisatie en voor klanten ook te doen. Mensen opbeuren, positief te laten blijven, het licht aan het einde van de tunnel te laten zien.’
‘Dé kans om de juiste banden op de auto te leggen’
Zegt: ‘Niet alleen privé maar ook zakelijk en richting de collega’s heb ik iedereen voorgehouden dat deze situatie, ongeacht hoe lang die duurt, een verloren kans zou zijn als je hem alleen zou uitzitten en daarna zou verwachten dat alles weer was, zoals het was. Corona is een unieke en uitgelezen mogelijkheid om datgene dat je te lang hebt uitgesteld juist nu op te pakken. Mathijs Bouman omschreef het in het FD als een pitstop bij een Formule 1-wedstrijd. We zijn continu aan het voortjagen in de ‘ratrace’ van het ondernemen. Corona is een pitstop, een reflectiemoment, een kans om de juiste banden op de auto te leggen én daarna de race te vervolgen om hem te winnen.’
‘Innoveren geeft sowieso meer energie dan erop gokken dat je met je huidige banden de finish haalt.’
‘Waar de één zich in deze crisis geheel terugtrekt om te overleven, maakt de ander overuren door vooral te blijven doen wat ze altijd al deden. In de tussencategorie zitten de winnaars: de bureaus en corporates die nadenken hoe ze hun tijdelijke overcapaciteit kunnen gebruiken om te trainen, te innoveren en te automatiseren. Corona als uitgelezen mogelijkheid om bijvoorbeeld het nieuwe recruitmentinstrumentarium succesvol te implementeren, zoals Recruitment Marketing Automation. Zonder enige twijfel de reuzendoder en succesformule voor recruitment in de toekomst. En met ook nog eens het voordeel dat als je nu innoveert, je je team en bedrijf een doel geeft om naar toe te werken. Dat geeft sowieso meer energie dan afwachten tot de storm overwaait en erop te gokken dat je met je huidige banden de finish haalt.’
‘De zon zal schijnen op recruitment. Again‘
Wie: Kisito Zonneveld
Is: Directeur Velox, bemiddelaar in bouw en techniek, die dit jaar – dankzij marketing automation – een nominatie voor een Werf& Award in de wacht wist te slepen.
Zegt: ‘Ik zal het niet onder stoelen of banken steken, als ondernemer ervaar ik een pittige tijd. Een aantal van onze opdrachtgevers heeft het lastig. Dat heeft natuurlijk impact op onze onderneming. Aan de andere kant realiseer ik me dat het nog veel gortiger kan. Denk aan de horeca, event-, of reisbranche. Ik ervaar dat dit de meest leerzame periode is in mijn bestaan als ondernemer. Maar hoe naar de situatie ook is, er zijn altijd kansen. Waar een wil is, is een weg in deze branche.’
‘Ik ervaar dat dit de meest leerzame periode is in mijn bestaan als ondernemer.’
‘Als de markt zich herstelt, zullen we ontdekken dat veel van onze concurrenten verdwenen zijn. Begrijp me goed, ik geniet niet van de tegenslagen van een ander, maar het feit is dat het veld veel duidelijker gaat worden. We zullen ontdekken dat onze klanten gewaardeerd hebben dat we volhielden en ze voelen zich met ons verbonden als mede-overlevenden. We vinden de consultants die het overleven en we zijn opgepoetst voor het vuur van de echte strijd. We zijn loyaler, bekwamer en volhardender geworden. Mijn boodschap is: recessies eindigen, er zal herstel zijn. De zon zal schijnen op recruitment. Again.‘
Caroline Pols en Esther Moelands, respectievelijk oprichter en partner van UP in Business, zijn betrokken bij de nieuwe tweedaagse training Recruitment Marketing Automation van de Academie voor Arbeidsmarktcommunicatie. Samen met onder meer René Bolier (OnRecruit), Jeffrey Hamelink, Cees Hupkes en Daan Huisman behandelen zij in twee dagen in juni alle ins en outs van dit relatief nieuwe fenomeen, dat als cruciaal wordt gezien om sterker uit de crisis te komen.
Liever eerst een webinar?
Op 19 meiom 10.00 organiseert de Academie voor Arbeidsmarktcommunicatie ook een webinar over dit onderwerp. René Bolier (OnRecruit) en Caroline Pols (UP In Business) buigen zich dan over de vraag: hoe kom je als recruitmentmarketeer zo goed mogelijk door – en vooral: uit – deze crisis? Je kunt gratis inschrijven. Ben je verhinderd? Dan ontvang je na afloop toegang tot de replay.
Ongeveer de helft van de gestarte werkrelaties in Nederland loopt al in het eerste jaar uit op een teleurstelling. Bij grofweg de ene helft daarvan is de kandidaat eigenlijk ontevreden over de nieuwe baan, bij de andere de opdrachtgever. Hoe dan ook: verwachtingen over en weer worden niet waargemaakt. En dat is natuurlijk zonde, hoe je het ook wendt of keert.
De helft van de werkrelaties loopt al in het eerste jaar uit op een teleurstelling.
Het is in elk geval een van de grote frustraties van Paul Bettonviel, algemeen directeur van bureau Velde. Het is ook iets dat recruiters zich meer zouden mogen aantrekken, zegt hij. Het zijn immers recruiters die al die matches tot stand brengen. En hoe vervelend is het dan dat de helft van al dat werk binnen een jaar al leidt tot teleurstelling?
A bold statement: ‘we stoppen met matchen’
Het is daarom dat Bettonviel een besluit heeft genomen. Hij wil het voortaan anders doen. ‘We stoppen met matching’, zegt hij resoluut. En dat mag je gerust nogal a bold statement noemen, voor iemand die al 23 jaar werkt bij een bureau dat al 27 jaar met werving en selectie bezig is.
‘Het afbreukrisico voor nieuwe medewerkers is nog steeds heel groot.’
Want vacatures vervullen, en focussen op het arbeidscontract? Het mag voor een recruiter misschien elke keer een succes lijken. Maar wat als het binnen een jaar bij zoveel mensen tot niet waargemaakte verwachtingen leidt? Waarom krabt die recruiter zich daarover zo weinig achter de oren, vraagt Bettonviel zich af. ‘Het afbreukrisico voor nieuwe medewerkers is nog steeds heel groot. En de kosten daarvan zijn gigantisch hoog. Hoe goed we ook ons best doen. Dat zou toch beter moeten kunnen?’
Mensen kopen niet bij diploma’s
Velde is een bureau met een kleine 30 mensen in dienst, en is van oudsher sterk in vooral salesfuncties, in Nederland, maar ook in Duitsland, Frankrijk en België. Bij hun selectiemethoden zijn al jaren de zogeheten soft skills meer van belang dan de hard skills. Want, zoals Bettonviel zegt: ‘Mensen kopen bij mensen. Niet bij diploma’s of cv’s.’
‘Succes blijft lastig te voorspellen. Hoe goed je kandidaten ook assesst, hoe goed je ook interviewt.’
‘Vraag je ondernemers om hun ambitie, dan zeggen ze: we willen groeien. Ja dûh. Maar hoe dan?’
In hun nieuwe methode sluit het bureau aan bij de ‘Golden Circle‘, beroemd geworden door Simon Sinek. Ze vragen niet alleen naar het ‘hoe’ en ‘wat’ van een opdrachtgever of kandidaat, maar ook naar het ‘waarom’. ‘Dat blijkt nog niet zo makkelijk’, aldus Bettonviel. ‘Het zijn vragen die beide kanten van de tafel nog niet echt gewend zijn om te beantwoorden, zo merken we in de praktijk. Daarom zijn we al onze consultants hierop ook nog volop aan het trainen.’
Van 6 weken tot… 1 jaar
Start with the end in mind, noemt de algemeen directeur dat. Het betekent eigenlijk een heel andere dienstverlening, zegt hij. ‘Waar we normaal werkten met een procedure van 6 tot 8 weken, voordat het contract getekend was, is dat nu veranderd naar dienstverlening van 1 jaar. Want niet alleen aan de voorkant hebben we het proces uitgediept, maar we willen nu ook erop toezien dat het aan de achterkant goed uitpakt.’
‘Zie ons als de getuige, die graag van het huwelijk een succes wil maken.’
Dus niet: stoppen en een factuur sturen zodra de kandidaat begonnen is. Maar in plaats daarvan: contact houden, kijken of de verwachtingen over en weer worden ingelost. ‘Zie het als een huwelijk’, zegt Bettonviel. ‘Daarbij spreek je ook dingen af, die in de praktijk best anders kunnen uitpakken. De praktijk is weerbarstig. Maar zie ons dan als de getuige, die ook graag van het huwelijk een succes wil maken.’
Garantie tot voorbij de deur
Dat gaat zelfs zover dat de opdrachtgever een garantie krijgt. Mocht de nieuwe werknemer tóch besluiten om binnen een jaar weer te vertrekken, om wat voor reden dan ook? ‘Dan starten we helemaal opnieuw’, zegt hij. ‘En op onze kosten.’
‘Bureaus die werken op basis van no cure no pay doen meer kwaad dan goed.’
Bettonviel hoopt daarmee een steen in de recruitmentvijver te gooien. Want te vaak ziet hij in de praktijk dat het werk van recruiters weinig is afgestemd op de strategie van de klant. Zeker bureaus die gevraagd worden te werken op basis van no cure no pay doen volgens hem meer kwaad dan goed. ‘Ze lokken gedrag uit dat kandidaten weer snel doet vertrekken. En dat willen wij niet.’
Afrekenen op toegevoegde waarde
Zijn uiteindelijke droom? Dat is dat opdrachtgevers niet meer betalen voor een plaatsing, maar een fee betalen over de toegevoegde waarde die een kandidaat bij een organisatie biedt. ‘Voor 80 procent werkt het nu ook al zo’, zegt hij. ‘En het gaat steeds meer richting de 100%. We doen steeds meer moeite om dat te concretiseren. Dan kunnen we straks zeggen: dit is het nulpunt. En dan kun je vervolgens verschillende fotomomenten inbouwen, en zo de loop sluiten. Dan ben je niet langer een kandidaat aan het leveren, maar een opdrachtgever aan het helpen in zijn of haar ambities.’
‘In directiekamers denken ze vaak dat een kandidaat meteen moet snappen wat een organisatie precies is en doet.’
Dat vergt overigens ook nog wel aanpassingsbereidheid bij werkgevers, constateert hij. ‘Het probleem zit hem vaak in de directiekamers. Daar denken ze vaak dat een kandidaat maar meteen moet snappen wat een organisatie precies is en doet. En dan valt het tegen en dan zeggen ze een jaar later: “het was geen goede kandidaat”. Terwijl dan vaak de verwachtingen gewoon niet duidelijk waren. Daar is veel leed te voorkomen.’
Regelmatige kandidaatavonden
En dat geldt net zo goed aan de kandidatenkant, zegt collega Ilona Elings. ‘We hebben niets aan een geplaatste kandidaat als die niet succesvol is, of niet gelukkig. Daarom proberen we ook altijd goed door te vragen: waar word jij nou echt gelukkig van? We organiseren ook met enige regelmaat kandidaatavonden, waarop we daarover met hen in gesprek gaan. Als klankbord. En om een duwtje in de juiste richting te geven. Dat doen we nu virtueel. Maar ook nu blijft het belangrijk.’
‘We proberen altijd goed door te vragen: waar word jij nou echt gelukkig van?’
De schade en frustratie over de vele mislukte recruitmentprocessen is heel groot. Aan beide kanten van de tafel. Toch lijkt het voor een deel ‘gewoon geaccepteerd’, zegt Bettonviel. Alsof het een soort natuurwet is. Maar hij is vastberaden er toch iets aan te gaan doen. ‘Het is geen onwil, hè, dat het nu nog zo vaak verkeerd gaat. Het is meer een systeem dat zo gegroeid is en zichzelf op een of andere manier in stand houdt. Maar ik wil er wel vanaf.’
Investering in de lange termijn
Wat hij dan wel wil? ‘Ik wil dat we met recht tegen onze opdrachtgevers kunnen zeggen dat hun geld goed besteed is. En daarvoor zullen we moeten stoppen met het achterhaalde, traditionele matchen, en veel meer waarde moeten gaan toevoegen. Het moet gaan om een investering in de toekomst, voor de lange termijn. Alleen zo kun je helpen de ambities van zowel de opdrachtgever als de kandidaat waar te maken.’
‘We moeten stoppen met het traditionele matchen, en meer waarde gaan toevoegen.’
Een ambitie waarvan hij eigenlijk wil dat het hele recruitmentvak hem ter harte neemt. ‘Tijd dat recruitment afstand neemt van de kortetermijnoplossingen als matching. Alleen een nieuwe baan vinden voor iemand, of alleen een kandidaat vinden voor een functie? Het is niet genoeg. Hoogste tijd dat recruitment haar échte waarde laat zien op de lange termijn, bij hoe ze kan helpen bij het waarmaken van ambities van mensen en organisaties. Dat is in in elk geval onze missie.’
Wat er ook gebeurt rondom de coronacrisis, de automatisering van werving en selectie zal er waarschijnlijk niet door stoppen. Eerder: integendeel. Maar hoe ziet de toekomst van technologie in recruitment eruit? We nemen een kijkje aan de hand van de inzichten van 3 toonaangevende vrouwen in deze wereld.
#1. Karen Azulai: ‘Over 5 jaar is het veel rommeliger’
Is: global sourcing expert, HRtech-evangelist en co-founder van hrtechnation.com
Presentaties/keynotes in 2019: 11, in 7 verschillende landen
Hoe groot is de rol van tech in recruitment? ‘Recruitment zal tech worden. In de toekomst zullen recruiters en technologie samenwerken en van elkaar leren, bijna als gelijkwaardige partners. En, zoals Ray Kurzweil voorspelt, rond 2049 zal kunstmatige intelligentie slimmer zijn dan wij en bepaalde rollen volledig overnemen.’
‘Rond 2049 zal kunstmatige intelligentie slimmer zijn dan wij en bepaalde rollen volledig overnemen.’
Hoe zie je recruitment over 5 jaar? ‘Kandidaten matchen met de juiste banen zal veel beter zijn dan nu. Er gaat nu zoveel tijd verloren, zowel aan de kant van de kandidaat als aan die van de werkgever. Een intensiever gebruik van assessmenttools zal betere inzichten opleveren voordat je je met hen verbindt. Ik denk wel dat het over 5 jaar veel rommeliger zal zijn dan nu, omdat we dan nog in een verandermodus zitten.’
#2. Anna Ott: ‘We moeten niet alleen op tech vertrouwen’
Is: HR-practioner, 20 jaar actief in sourcing
Presentaties/keynotes in 2019: 33, in 9 landen
Hoe groot is de rol van tech in recruitment? ‘Ontdekken van talent, selecteren en onboarden: technologie ondersteunt een steeds groter deel van recruitment. Voor alle onderdelen van de candidate journey is een markt met functies, producten en platforms. Maar ik zie ook dat we niet alleen op technologie moeten vertrouwen, maar deze tools meer moeten beschouwen als een aanvulling op en automatisering van ons werk.’
‘Voor alle onderdelen van de candidate journey zijn er nu producten en platforms.’
Hoe zie je recruitment over 5 jaar? ‘Meer snelheid door automatisering, meer personalisatie in de gesprekken, meer re-engaging van talentpools en minder transactieprocessen. Maar technologie zal alleen maar een trechter vormen: het moeilijke deel is het creëren van interessante banen, aantrekkelijke carrièrepaden en zinvolle relaties met organisaties en hun cultuur. Dit is iets waar technologie slechts beperkte begeleiding bij zal bieden.’
#3. Elin Öberg Mårtenzon: ‘Het aanbod neemt met de minuut toe’
Is: CEO van Tengai, de ‘onbevooroordeelde interviewrobot’
Presentaties/keynotes in 2019: >30, in >10 landen
Hoe groot is de rol van tech in recruitment? ‘We zijn nog maar net begonnen met het bespreken van de technische stappen in ons vak. En dat is een natuurlijke stap naar de toekomst. Recruitment kan niet bloeien zonder tech. Technologie kan ons helpen ons werk beter, efficiënter, objectiever en met meer kwaliteit te doen.’
‘Recruitment kan niet bloeien zonder tech.’
Hoe zie je recruitment over 5 jaar? ‘Er is nog nooit zo’n grote belangstelling geweest voor HR-technologie en het aanbod neemt met de minuut toe. We zullen over 5 jaar veel volledig geautomatiseerde processen zien met zeer weinig menselijke interactie tijdens de eerste driekwart van het recruitmentproces. Pas aan het eind zullen recruiters en hiring managers nodig zijn. De combinatie tussen gesprekstechnologie, assessments en blockchain zal interessant zijn om te volgen.’
Meer weten?
Deze interviews zijn een sterk ingekorte versie van interviews in de Recruitment Tech Guide 2020, de tweede editie van het jaarmagazine over technologie in recruitment, een 100 pagina’s tellend A5-boekwerk vol trends op het gebied van recruitmenttechnologie, achtergronden, interviews en een overzicht met leveranciers van recruitmenttechnologie in de Benelux. Tot 28 april is het boek sterk in prijs verlaagd en betaal je geen verzendkosten.