Terugkijkend op wat in de afgelopen topjaren dé trend is geweest in employer branding dan waren video’s waarin het echte werk was te zien, de grote favoriet. Gefilmd op de echte werkplek, zoals de medewerker het beleeft. Van Defensie tot het lokale ziekenhuis: we liepen mee, we leefden mee, we bekeken het allemaal op onze mobiel, met of zonder geluid.
Trefwoorden: authenticiteit, persoonlijke drive, het echte werk.
Trefwoorden: authenticiteit, persoonlijke drive, het echte werk. Vaak zagen we een serie van video’s, waardoor het strategisch mechanisme ontstond dat door de optelsom der individuele testimonials het werkgeversmerk vorm en kleur kreeg. Bottom-up. Ik moet zeggen: een heel dankbare vorm die tot veel filmische en creatieve hoogstandjes heeft geleid.
Gaat dit zo blijven?
Ik voeg me af: gaat dit zo blijven? Of is de tijd rijp c.q. aangebroken voor een nieuw soort employer branding? Al was het maar omdat veel kantoren grotendeels gesloten zijn of blijven en de 1,5-meter-regels het actuele filmen niet direct makkelijker maken. Ik heb de indruk dat er in tijden van hoogconjunctuur sowieso een ander soort employer branding wordt gecreëerd dan in gure tijden. Om te beginnen neemt de hoeveelheid af: als KLM 5.000 mensen ontslaat, zal er geen publieke wervingscampagne meer komen. Dat is niet zo lekker voor het imago, en onder de radar werven gaat in zulke tijden natuurlijk ook opeens veel makkelijker.
Lees dit artikel volledig
Word lid van Werf& voor onbeperkte toegang tot alle artikelen, onderzoeken en exclusieve inzichten over de arbeidsmarkt.
Geen verplichtingen Opzegbaar per direct Veilig betalen