Vrijwel elk bedrijf claimt dat het in recruitment ‘de beste mensen’ aanneemt. Dat kan natuurlijk nooit allemaal waar zijn. Toch weerhoudt het organisaties (en Amerikaanse presidenten) er niet van om die belofte steeds weer te blijven doen. Sinds adviesbureau McKinsey in 1997 de term the war for talent bedacht, is de jacht op onberispelijke kandidaten alleen maar heftiger geworden. En dat is niet onschuldig. Niet alleen is ‘de beste kandidaat’ per definitie niet vast te stellen, steeds meer bedrijven vertalen die strijd namelijk ook door naar de praktijk door kandidaten af te wijzen zodra een gesprek of cv één zwak punt blootlegt.
Risico’s vermijden is zelden hetzelfde als excelleren.
Voor de meest competitieve functies betekent dit dat organisaties het liefst mensen aannemen zonder zichtbare tekortkomingen: cv’s die suggereren dat iemand alles is gelukt wat hij ooit heeft geprobeerd. Het probleem is dat die aanpak een verkeerd soort zekerheid biedt. Een kandidaat die op papier feilloos oogt, heeft vaak vooral risico’s vermeden. En risico’s vermijden is zelden hetzelfde als excelleren. Bovendien heeft die kandidaat dan ook vaak minder drang om zich nog te bewijzen dan anderen die juist niet automatisch als ‘de beste kandidaat’ gezien worden.
Lees dit artikel volledig
Word lid van Werf& voor onbeperkte toegang tot alle artikelen, onderzoeken en exclusieve inzichten over de arbeidsmarkt.
Geen verplichtingen Opzegbaar per direct Veilig betalen