Een olympisch kampioen op de 50 meter heeft naar schatting zo’n 600.000 baantjes gezwommen voordat die ene race wordt gewonnen. Niemand kijkt daarvan op. Integendeel. We noemen het discipline, toewijding en vakmanschap. Maar stel dat een recruiter in een loopbaan ook het equivalent van 600.000 baantjes heeft gemaakt. Duizenden gesprekken gevoerd. Tienduizenden cv’s gelezen. Honderden vacatures ingevuld. Dan gebeurt er iets bijzonders. Waar een zwemmer steeds beter wordt door herhaling, loopt een recruiter juist het risico op het tegenovergestelde. Op bias.
Waar een zwemmer steeds beter wordt door herhaling, loopt een recruiter juist het risico op het tegenovergestelde.
Ons brein zoekt patronen. Het herkent overeenkomsten, trekt conclusies en vult lege plekken razendsnel in. Dat maakt ons efficiënt, maar niet altijd zorgvuldig. Nog voordat een kandidaat is uitgesproken, denken we soms al te weten hoe het verhaal afloopt. Juist ervaring kan daardoor een valkuil worden. En daarom hebben topzwemmers iets wat iedere recruiter eigenlijk ook zou moeten hebben: een coach. Niet omdat de techniek niet wordt beheersd, maar omdat iemand van buiten ziet wat je zelf niet meer ziet. Een coach corrigeert, stelt vragen en voorkomt dat routine ongemerkt verandert in een verkeerde gewoonte.
Lees dit artikel volledig
Word lid van Werf& voor onbeperkte toegang tot alle artikelen, onderzoeken en exclusieve inzichten over de arbeidsmarkt.
Geen verplichtingen Opzegbaar per direct Veilig betalen