Misery loves company is een Engels gezegde, dat perfect de donkere kant van veel recruitmentafdelingen beschrijft. Want laten we eerlijk zijn: in een wereld waar targets heilig zijn en druk de norm is, ontstaat er vaak een cultuur waarin negativiteit en stress als een magneet werken op gelijkgestemden.
Voor je het in de gaten hebt, kan pessimisme het nieuwe normaal worden.
Zo’n situatie begint vaak subtiel. Een ervaren recruiter die constant klaagt over onrealistische targets. Een HR-manager die elke kandidaat afkraakt na een sollicitatiegesprek. Een teamleider die stress verheerlijkt als teken van ‘echte inzet’. En voor je het weet, wordt pessimisme het nieuwe normaal. Deze toxische dynamiek verspreidt zich vervolgens razendsnel onder recruitmentteams. Nieuwe collega’s worden meegesleurd in het negatieve gedachtegoed. ‘Kandidaten zijn tegenwoordig zo veeleisend’, wordt het mantra. ‘De markt is onmogelijk’, het dagelijkse refrein.
Waarom misery zo aantrekkelijk is
Recruitment is nu eenmaal een vak vol afwijzingen. Een vak van gemiste targets, frustrerende gesprekken en kandidaten die niet komen opdagen. Soms zelfs niet op hun eerste werkdag. In zo’n omgeving voelt het vanzelfsprekend om je frustraties te delen met collega’s die hetzelfde meemaken. Het creëert een gevoel van samenhorigheid en begrip, van goed gezelschap dus. Maar hier schuilt het gevaar: wat begint als empathie, groeit uit tot een cultuur waarin klagen de norm wordt. Teams die samen in negativiteit baden, verliezen hun vermogen oplossingen te zien. Ze raken gevangen in een spiraal waarin problemen groter lijken dan ze zijn.
Lees dit artikel volledig
Word lid van Werf& voor onbeperkte toegang tot alle artikelen, onderzoeken en exclusieve inzichten over de arbeidsmarkt.
Geen verplichtingen Opzegbaar per direct Veilig betalen