Jarenlang waren ze een soort black box. Vacaturehouders deden vaak min of meer hun eigen ding, kandidaten moesten ze lijdzaam ondergaan. Ondanks het enorme belang ervan in selectieprocedures, waren sollicitatiegesprekken nauwelijks transparant, en vaak een ‘modderpoel van desinformatie‘, zoals De Correspondent het een jaar of 6 geleden uitdrukte. Maar de laatste jaren is een duidelijke kentering gaande, en lijkt het gesprek eindelijk de aandacht te krijgen die het verdient.
‘Hoe meer we zien wat op onszelf lijkt, hoe veiliger we ons voelen.’
Gisteren maakte headhunter Vincent Mispelblom Beyer er zich bijvoorbeeld nog boos over op de site van Adformatie. ‘Hoe meer we zien wat op onszelf lijkt, hoe veiliger we ons voelen’, schreef hij onder meer. ‘Dat leidt bij sollicitatiegesprekken al snel tot een selffulfilling prophecy: als we denken dat iemand niet goed bij ons past, gaan we ons ongemakkelijk gedragen. Wat dan weer invloed heeft op de kandidaat, die hierdoor ook ongemakkelijk wordt. Het omgekeerde gaat ook op. We zijn aardig tegen mensen die zijn zoals wij en zien bij hen eerder iets door de vingers. Zeker in ongestructureerde job-interviews is er ruim baan voor dit effect.’
Lees dit artikel volledig
Word lid van Werf& voor onbeperkte toegang tot alle artikelen, onderzoeken en exclusieve inzichten over de arbeidsmarkt.
Geen verplichtingen Opzegbaar per direct Veilig betalen