Ik zit al 18 jaar in de arbeidsbemiddeling en heb heel wat ontwikkelingen meegemaakt. Er is er één waar de laatste tijd veel over gezegd wordt en mij aan het denken heeft gezet: quiet quitting. Helemaal omdat de term vaak gecombineerd wordt met ‘young professionals’. Als die laatste doelgroep ergens aan gekoppeld wordt, spitsen mijn oren zich automatisch. Ik deed een digitaal rondje en kwam een column van Ben Tiggelaar tegen, waarin hij het uitlegt als:
- “Het minimale doen op je werk en het daarbij laten.”
Mijn eerste reactie: gaan we weer… Lekker makkelijk, de jongste generaties koppelen aan luiheid en passief zijn. Waarom zie ik bij ons in het bedrijf dan wel bewijsdrang en willen klimmen op de carrièreladder? Ligt het probleem niet bij de leidinggevenden? Het beeld van het minimale doen, strookt niet met de young professionals met wie ik dagelijks samenwerk. Wat ik wél merk, is dat er een verschuiving is qua mindset. Dat werk/privébalans een ding geworden is.
Lees dit artikel volledig
Word lid van Werf& voor onbeperkte toegang tot alle artikelen, onderzoeken en exclusieve inzichten over de arbeidsmarkt.
Geen verplichtingen Opzegbaar per direct Veilig betalen