Recruitment? Het is heus belangrijk, zegt René Herremans in zijn nieuwste boek, Nooit meer zonder personeel. Maar nóg meer recruiters aannemen, om zo te hopen je arbeidsmarktprobleem op te lossen? Dat gaat hem niet worden. Net zomin als: meer salaris bieden. Het zijn misschien voor de hand liggende oplossingen, maar geen structureel antwoord op de krapte, zegt hij. Waar de oplossing volgens hem dan wél ligt? In: denken in relaties. Welke 6 kernbegrippen horen daar wat hem betreft bij? En wat bedoelt hij daarmee?
[private limit=”” roles=”werf_subscriber_unpaid”]
#1. De ploforganisatie
Veel organisaties worden tegenwoordig ‘gemanaged en geoptimaliseerd op basis van data en KPI’s, terwijl de praktijk van alledag en de individuele werknemers uit het zicht raken’ aldus de a
#2. Passietax
En dan is er ook nog zoiets als de ‘passietax’, constateert Herremans. ‘Veel werkgevers hebben de afgelopen jaren een soort ‘passietax’ geheven op enthousiasme en de betrokkenheid van hun werknemers. Zij hebben de meest betrokken werknemers extra belast, op basis van hun enthousiasme en drijfveren. Nu zeggen steeds meer werknemers: het is genoeg. Ik heb een leuke baan, maar ik laat me niet meer exploiteren alleen maar omdat ik hoog betrokken ben.’
‘Nu zeggen steeds meer werknemers: het is genoeg. Ik laat me niet meer exploiteren.’

#3. The strength of weak ties
Maar goed, hoe daaruit te komen? Daarvoor kijkt Herremans in zijn boek naar het belang van ‘poppetjes en verbindingen’. Hij verwijst naar het al in 1973 gepubliceerde artikel The Strength of Weak Ties, waarin socioloog Mark Granovetter juist het nut van oppervlakkige kennissen duidelijk maakt. Dat nut is nog steeds hoog, ook in tijden van sociale media, blijkt uit vorig jaar gepubliceerd vervolgonderzoek. ‘Mensen vinden ruim 4 keer zo vaak een baan via oppervlakkige kennissen, oftewel zwakke verbindingen, dan via sterke verbindingen met goede collega’s, vrienden of familie. En dat gaat nog steeds op.’
‘Het kan waardevol zijn een netwerk te onderhouden van flexwerkers die ooit voor jou gewerkt hebben.’
Daarom is het bijvoorbeeld zinvol ‘zwakke connecties’ via bijvoorbeeld alumninetwerken goed te onderhouden, aldus Herremans. ‘Zij vormen voor werkgevers niet alleen een van de beste manieren om contacten terug te vinden, maar ook om verbindingen met andere netwerken te leggen en zo het bereik verder te vergroten.’ Ook het onderhouden van een netwerk van flexwerkers die ooit voor jou gewerkt hebben, kan een doorsteekje geven naar andere netwerken, schetst hij.
#4. The trust gap
Dan komen we bij ‘The Trust Gap’, een hoofdstuk dat Herremans begint met een citaat van marketinggoeroe Seth Godin: ‘In de verbindingseconomie zijn
vertrouwen en relaties de nieuwe munteenheid. Het is niet iets softs wat je in je vrije tijd doet, ze zijn de hart en ziel van je business.’ Herremans pleit al net zo voor een verandering van perspectief. Door als werkgever niet steeds meer te willen controleren, maar medewerkers juist de ruimte te geven. En door niet steeds hoge verwachtingen te wekken, maar juist oprecht vertrouwen op te bouwen.
‘De krappe arbeidsmarkt kan een katalysator zijn voor een meer relatiegerichte manier van werkgeverschap.’
‘De krappe arbeidsmarkt en het toenemende afhaakgedrag van werknemers noodzaakt werkgevers om beter aan te sluiten bij de veranderende verwachtingen en wensen van hun medewerkers’, zegt hij bijvoorbeeld. ‘Maar dit is niet de enige reden waarom bedrijven meer vanuit een relatieperspectief naar hun medewerkers moeten willen kijken. Een blijere medewerker die lekker in zijn vel zit, is immers ook van grotere waarde voor de organisatie dan een teleurgestelde, afgehaakte medewerker. Zo bezien kan de huidige krappe arbeidsmarkt juist een katalysator zijn voor een meer relatiegerichte manier van werkgeverschap.’
#5. De 7 r’en van relatiemarketing
Zo komt René Herremans uiteindelijk op een model met 7 R’en, van relevantie via relatie en retentie, tot recommanderen, referral, reputatie en recruitment. Daarbij zijn alle 7 R’en belangrijk voor het vakgebied van werving en selectie, zegt hij. ‘Werven gebeurt bijvoorbeeld altijd in combinatie met relevantie. Want zonder (een vermoeden van) relevantie leidt een goede reputatie nog niet tot werving van een medewerker. Vandaar ook de tweerichtingenpijl bovenaan, tussen relevantie en recruitment.’
‘Zonder relatie geen prestatie’ is de titel van het hoofdstuk waarin hij dit model uitlegt. Het laat zien: ‘Als je in toegevoegde waarde voor medewerkers denkt, is het werken aan een betere Employee Experience voor de werknemer, zoals dit onderdeel van het model laat zien, dus ook gewoon een kwestie van wel begrepen eigenbelang van werkgevers.’ Via dit model wordt inzichtelijk hoe het investeren in de werkrelatie bijdraagt aan een betere personeelsbezetting en een betere performance van werknemers. Een inzicht dat helaas in de praktijk echter nog zelden wordt toegepast, verzucht hij.
‘De mens als individu speelt in strategisch personeelsbeleid nauwelijks nog een rol.’
En dat is best gek, aldus Herremans, want in de wereld van marketing gaat het al een hele tijd over ‘klantrelaties’. Terwijl in de wereld van HR ‘het personeel al snel wordt teruggebracht tot fte’s (fulltime equivalent); tot resources dus. De mens als individu speelt in strategisch personeelsbeleid nauwelijks nog een rol.’ Maar als je de werkrelatie in plaats daarvan bekijkt vanuit ‘een gedeeld belang en beide partijen voordeel hebben bij succes, kijk je als werkgever niet meer alleen naar de kosten ervan, maar ook naar de ontwikkeling van de toegevoegde waarde van je werknemers en de werkrelaties die daarvoor nodig zijn.’
#6. Relatierendement, of: return on relations
Het wordt, met andere woorden, tijd om te gaan denken in termen van: relaties, stelt Herremans. Daarvan valt volgens hem ook best het rendement te berekenen. Al is daar wel een andere blik voor nodig. ‘Hoe in de werkrelatie waarde gecreëerd wordt, is namelijk fundamenteel anders dan in de consumentenwereld. Daar ontstaat waarde voor de organisatie meestal op het moment van de transactie, door een betaling. In een werkrelatie ontstaat de waarde echter pas in de loop der tijd en groeit in principe met het verloop van de relatie. Bovendien wordt die waarde voor de werkgever vaker niet dan wel uitgedrukt in geld.’
Als je bovenstaande figuur goed bekijkt, snap je ook hoe je als werkgever de ‘relatiewaarde’ van je medewerkers kunt vergroten. Door bijvoorbeeld de inwerkperiode te verkorten met een goede onboarding. Of door mensen meer ruimte te geven om hun talent te benutten. Of door hen te helpen bij het bouwen van een netwerk, zowel binnen als buiten de organisatie. ‘Door op deze wijze te investeren in een wederzijds profijtelijke werkrelatie, raken mensen actief betrokken en blijven zij langer in hun rol’, aldus de auteur.
‘Een krappe arbeidsmarkt betekent niet dat je als individuele organisatie een personeelstekort moet hebben.’
En dat is hard nodig, zegt hij. ‘Een almaar groeiend aantal bedrijven ondervindt problemen in de operatie of maakt zich daar door personeelstekorten tenminste grote zorgen over. Er wordt getrokken aan mensen in vele sectoren. Maar een krappe arbeidsmarkt betekent niet per definitie dat je als individuele organisatie een personeelstekort moet hebben. Zij betekent vooral dat je meer je best moet doen als werkgever.’ En dus zou het volgens hem goed zijn de relatie met werknemers weer bovenaan de agenda te zetten. ‘Er valt, na jarenlange verwaarlozing van de werkrelatie, heel wat te winnen.’
[/private]























Wim van den Nobelen is recruiter salarisadministratie bij 



